Η Θεσμοποίηση των θεσμών

‘’To σπουδαιότερο έργο που πρέπει να φέρουμε εις πέρας στην ζωή μας είναι να ανατινάξουμε όλους τους υπάρχοντες θεσμούς-να τους καταστρέψουμε’’
Henrik Ibsen

d5cce5059ffe17b507ac12ff35a8cb6f

Κάποιοι επιζητούν μια ελευθερία την οποία δεν έχουν γνωρίσει με αποτέλεσμα μια διαφορετική νοηματοδότηση ,κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια.Ψήγματα ελευθερίας βρίσκονται σε μεμονωμένες στιγμές αναζήτησης αναρχικών κοινωνικών χαρακτηριστικών και δίνουν μια ελαφρά γεύση από κάτι το πολύ μεγαλύτερο.Κάποιοι άλλοι από την άλλη πλευρά υπερθεματίζουν για μια ελευθερία η οποία κηδεμονεύεται απο αστικά κόμματα με αριστερό προφίλ και για κάποιες επιπλέον κοινωνικές παραχωρήσεις.Ας το δούμε όμως λίγο εκτενέστερα.

Η ελευθερία βρίσκεται όταν δημιουργείς περισσότερα από όσα ασπάζεσαι.Και αυτό είναι κάτι που πολλοί δεν έχουν διαπιστώσει ακόμα καθώς η μεγαλύτερη φυλακή της ανθρώπινης έκφρασης και δημιουργίας είναι η παγίδα της θεσμισμένης κανονικότητας.Είναι ένας μηχανισμός εκπαίδευσης πάνω σε αποδεκτά πλαίσια συμπεριφοράς ,αντίληψης και σκέψης.Απόρροια όλης αυτής της τεχνητής αποδοχής κατευθυντήριων γραμμών είναι οι θεσμοί.Και τα κοινωνικά τους όργανα. Η οικογένεια,το σχολείο,η θρησκεία,το κράτος,οι επιχειρήσεις.

Ας δούμε όμως πως η αστική ηθική δικαιολογεί αυτούς τους θεσμούς προτάσοντας κάποιες επίπλαστες αναγκαιότητες για την ύπαρξή και την συντήρησή τους.Όπως την βιολογική αναπαραγωγή για την σύσταση μιας οικογένειας,την παραγωγή προιόντων για τις επιχειρήσεις,την μόρφωση για το σχολείο,την διακυβέρνηση για το κράτος και την λατρεία κάποιου θεού για την θρησκεία.Ή κατα την δική μας ανάλυση την ανατροφή πειθήνιων παιδιών με πατριαρχική αντίληψη για την σύσταση οικογένειας ,την γιγάντωση του καπιταλισμού και την μέγιστη άντληση υπεραξίας και εκμετάλλευσης των μισθωτών για τις επιχειρήσεις ,την αποχαύνωση των παιδιών και την καλλιέργεια αστικών αντιλήψεων για το σχολείο,την άσκηση εξουσίας,τον εκμαυλισμό και την προστασία των αφεντικών για την άσκηση του ανηλεή καπιταλιστικού πολέμου για την ύπαρξη του κράτους και τέλος την καλλιέργεια του μεσσιανισμού και την αποδοχή κάποιας ανώτερης εξουσίας πέραν  της εγκόσμιας για την λατρεία κάποιου θεού.

pollution-eu-poland-1140x641

Πάντα επίσης υπάρχουν και οι κοινωνικές θέσεις και σχέσεις πίσω από αυτούς τους θεσμούς.Και πάντα εδράζονται σε ένα εξουσιαστικό και ιεραρχικό  πλαίσιο.Αυτές οι θεσμισμένες σχέσεις λοιπόν είναι πάντα σχέσεις εξουσιαστή-εξουσιαζόμενου και μια ενδεχόμενη αμφισβήτησή τους καταλήγει σε μερική ή ολική ρήξη αυτών των σχέσεων με τις ανάλογες κυρώσεις.Αυτή η άσκηση εξουσίας  είτε παίρνει την μορφή της πολιτικής εξουσίας  είτε ασκείται σαν βιοεξουσία όπως την ανέλυσε ο Φουκώ.Γονιός-Παιδί,Αφεντικό-Εργάτης,Καθηγητής-Μαθητής,Κυβερνήτης-Πολίτης,Ιερέας-Πιστοί.Κάθε σχέση τέτοιας μορφής βέβαια για την συντήρησή της επιφέρει και την ανάλογη ιδεολογική και υλική καταστολή των αντιφρονούντων. Έχουμε μάθει λοιπόν να μην επαναστατούμε γιατί οι κοινωνικοί και πολιτικοί θεσμοί δεν περιλαμβάνουν  την επανάσταση σαν ρεαλιστική πράξη και την τιμωρούν όπου αυτή εμφανίζεται.

Μια πολύ ρηχή ανάλυση η οποία χρήζει πολύ βαθύτερης ανάγνωσης που όμως πάντα καταλήγει στην μακροημέρευση του καπιταλισμού και των αφεντικών και στην καταρράκωση,τον εξευτελισμό και την ισοπέδωση των εργαζομένων και δη των πολιτικά αντιφρονούντων εργαζομένων.

Γιατί όμως πρέπει να γίνεται μια ακόμα βαθύτερη κριτική στους θεσμούς ;Επειδή πρόκειται για θεσμούς ,επειδή δεν είναι φυσικοί,επειδή καλύπτουν και εμποδίζουν τα φυσικά δεδομένα και τον φυσικό ρου της ιστορίας.Και κάθε σύστημα πέρα από το αναρχικό που στοχεύει στην κατάργηση των θεσμών,είναι ένας θεσμός. Η ισότητα όπως υποστήριξε και ο Ρουσσώ, υπήρχε στη φυσική κοινωνία και καταργήθηκε όταν δημιουργήθηκε ο θεσμός της εξουσίας και της ιδιοκτησίας. Είναι παράλογη λοιπόν η αντικατάσταση ενός κοινωνικού θεσμού από κάποιον άλλο είτε αυτός εκπορεύεται από την δεξιά ,είτε από την αριστερά.Και όπως γράφει και ο Πεσσόα ‘’Είτε μια κοινωνία μπορεί να είναι φυσική,είτε είναι κατ’ουσίαν θεσμός,οπότε είναι αδύνατον να γίνει ποτέ φυσική.Αν η κοινωνία μπορεί να είναι φυσική,τότε μπορεί να είναι δυνατή και μια αναρχική ή ελεύθερη  κοινωνία,επειδή μόνο αυτή θα ήταν μια κοινωνία ολωσδιόλου φυσική.’’

f0f2c0f3fc0feab96c4c8459856634d2

Φοβόμαστε την ελευθερία.Η ανθρώπινη επιθυμία για εξουσία και εξουσιασμό είναι τόσο μεγάλη που οι περισσότεροι δηλωνουν υπέρμαχοι αυτών των θεσμών,υπέρμαχοι αυτού του εξουσιασμού,υπέρμαχοι των καταπατητών της ελευθερίας.Αυτός ο φόβος μπροστά στην ελευθερία όπως λεγεται και το ομώνυμο βιβλίο του Έριχ Φρομ ,είναι ο μοχλός ο οποίος συντηρεί αυτούς τους θεσμούς και τους διατηρεί στο διηνεκές.Είναι λοιπόν η ενεργητική προσωπική καταστολή της ανθρώπινης έκφρασης και ελευθερίας αυτή που συντηρεί το παγκόσμιο ανελευθεριακό γίγνεσθαι σε όλες τις εκφάνσεις του.

Eκτός επίσης από την κουλτούρα της κυραρχίας ,οι θεσμοί δημιουργούν και την εθνική συνείδηση.Την εθνική συνείδηση που σημαίνει αίμα μεταναστών και πνιγμούς στο Αιγαίο.Η εκπαίδευση,η στρατιωτική θητεία,ο κρατικός μηχανισμός.Το πιο χαρακτηριστικό ιστορικό παράδειγμα μεθοδευμένης ενίσχυσης της εθνικής συνείδησης , μετά τον συμβιβασμό του 1867 με τον οποίο οι Ούγγροι εξασφάλισαν την αυτονομία τους και ο οποίος στη θέση της Αυστριακής Αυτοκρατορίας δημιούργησε τη δυαδική μοναρχία, την Αυστροουγγαρία, είναι η περίπτωση τηςΤσεχίας.Οι Τσέχοι κατοικώντας εντός των ορίων της αυτοκρατορίας ,αξίωναν ίση μεταχείριση με τους Ούγγρους αλλά βρήκαν μπροστά τους την αδιάλλακτη σταση της γερμανικής μειονότητας της Βοημίας που ήταν και οικονομικά κυρίαρχη.Οι Ούγγροι επίσης διαφωνούσαν στην «τριαδική λύση», παρά το ότι ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ ευνοούσε μια τέτοια λύση. Οι Τσέχοι λοιπόν αντιδραστικά ίδρυσαν τους δικούς τους θεσμούς (τράπεζες, σχολεία, πανεπιστήμια κ.λ.π.), που λειτούργησαν ως πρόδρομοι εθνικοί θεσμοί προετοιμάζοντας την μετάβαση στο τσέχικο κράτος.Παρά το ότι είναι το πιο τρανταχτό παράδειγμα σύνδεσης θεσμών και εθνικής συνείδησης, είναι πολύ σημαντικό να αναγνωρίζουμε τις ιστορικές συνθήκες που πρέπει να τυγχάνουν και ανάλογης με αυτές ,ανάλυσης.

Πρέπει επίσης να κοιτάξουμε εκτός από τις πηγές δημιουργίας τους και στα εργαλεία και τους μηχανισμούς οι οποίοι τους συντηρούν.Πρέπει να κοιτάξουμε στο πως αυτοί οι θεσμοί θεμελιώνονται και αναπαράγονται.Πρέπει να κοιτάξουμε στην θεσμοποίηση των θεσμών και στο ευρύτερο πλαίσιο εννοιών και λόγου(discourse όπως έλεγε ο Φουκώ) το οπόιο θεσμοθετεί στις συνειδήσεις των ατόμων  την αναγκαιότητα της ύπαρξης των θεσμών.Η ανθρώπινη συμβατική σκέψη λοιπόν έχει μάθει να ενεργοποιείται σε ορισμένα ερεθίσματα και πλαίσια τα οπόια έχουν ρυθμιστεί όχι από καταβολής κόσμου αλλά με την άνθηση ορισμένων θρησκειών που οδήγησαν σε μια συγκεκριμένη πεπατημένη περί ανάθεσης των ζωών μας σε εγκόσμιους ή υπερφυσικούς εξουσιαστές,την καταβολή της μικρότερης δυνατής προσπάθειας και σκέψης και την καλλιέργεια μιας ηθελημένης δουλικότητας στο πλαίσιο της μικρότερης δυνατής συγκρότησης των ζωών μας και των κοινωνικών σχέσεων γύρω μας.

6970462_e852_625x1000

Οι άνθρωποι λοιπόν του σήμερα δεν έχουν μάθει να δρουν και να πράττουν έξω απο αυτά τα θεσμισμένα πλαίσια αποδεκτών συμπεριφορών και αντιλήψεων γιατί ποτέ δεν διανοήθηκαν ότι αυτά τα πλαίσια είναι θεσμισμένα και όχι φυσικά.Υπάρχουν αμέτρητα κοινωνικά πειράματα που μαρτυρούν αυτή την κατευθυνόμενη συμπεριφορά όπως αυτό του διάσημου βιολιστή Joshua Bell όπου ινκόγκνιτο παίζει βιολί σαν πλανόδιος μουσικός στον σταθμό του μετρό της Ουάσινγκτον και μόνο 6 άτομα στάθηκαν να τον ακούσουν ,από τα χιλιάδες που πέρασαν μέσα στα 45 λεπτά που κράτησε το πείραμα.Για την ιστορία 2 μέρες πριν αυτό το πείραμα ο Joshua Bell επαιξε στο Μέγαρο της Βοστώνης κάνοντας sold out με μέση τιμή εισητηρίου γύρω στα 100 δολλάρια.

Ή τον διεθνού φήμης street artist Banksy όπου στο Central Park της Νέας Υόρκης πουλούσε έναντι 60 δολλαρίων τους πίνακές  του και κατάφερε να προσελκύσει μόνο 4 άτομα βγάζοντας 420 δολλάρια ενώ κάποια χρόνια πριν αυτό το πείραμα είχε πουλήσει 2 έργα του γύρω στα 2.500.000 δολλάρια.Η αναγραφή των πειραμάτων είναι ενδεικτική και γίνεται μόνο για την κατανόηση του μηχανιστικού πλαισίου το οποίο ορίζει τις συμβατικές κατα πλειοψηφία σκέψεις του 21ου αιώνα.Γιατί όταν ο καπιταλισμός βρισκόταν σε περιόδους άνθησης και πετούσε κανένα ξεροκόματο παραπάνω οι περισσότεροι σιωπούσαν για το πως ο καπιταλισμός λειτουργεί και πατάει επι πτωμάτων για την ευημερία λίγων ενώ τώρα εν καιρώ κρίσης οι ίδιοι στρέφονται σε αριστερά κόμματα και εντοπίζουν το πρόβλημα στο περίβλημά του και όχι στο κέντρο του που είναι οι θεσμοί.Ίσως τελικά ο Όργουελ να έσφαλε όταν μίλησε για το καθεστώς της Διπλής σκέψης και τελικά να πρόκειται για μια μονής κατεύθυνσης σκέψη που λειτουργεί υπερ της κοσμικής εξουσιολαγνείας.

Μια ελεύθερη κοινωνία λοιπόν μπορεί να φαντάζει ουτοπία αλλά αυτή η πορεία προς την ελευθερία είναι αυτή που μπορεί να εισάγει έναν ρεαλισμό στις αρετές και τις αξίες τις οποίες προπαγανδίζουν οι αναρχικοί.Ακόμα και αν στην πραγματικότητα μια ρεαλιστική στόχευση είναι αδύνατη γιατί η θεσμοθετημένη αντίληψη περι ρεαλισμού λειτουργεί καταστροφικά όντας μέρος του εξουσιαστικού πλαισίου που αναλύσαμε παραπάνω ,αναγάγοντας σαν μονες αρετές την επαγγελματική ανέλιξη και την ανάβαση στις ιεραρχικές σκάλες του κεφαλαίου,αυτή η πορεία της λεκτικής και πρακτικής αμφισβήτησης κάθε θεσμού ,κάθε θεσμοθετημένης αντίληψης που αντιβαίνει στην ολοκληρωτική καταστροφή τους,κάθε υπόστασης που στοχεύει στην ανελευθερία και στην καθυπόταξη των πολλών από τους λίγους ,είναι αυτή που έχει αξία στις καρδίες μας και δίνει αξία και νόημα στα προτάγματά μας.Η ελεύθερη κοινωνία λοιπόν βρίσκεται στο τώρα και όχι σε μια απροσδιόριστη στιγμή στο μέλλον,συναντάται και παίρνει μορφή στις σκέψεις μας ,στις σχέσεις μας και στις δράσεις μας που βασίζονται στην αντιεξουσία ,στην αυτοοργάνωση και στην καταστροφή κάθε φορέα κύησης ανελεύθερων στάσεων και αντιλήψεων.

ValueValuer

Δημοσιεύτηκε και στην πανελλαδική εφημερίδα δρόμου Άπατρις στο φύλλο Φεβρουαρίου-Μαρτίου 2015.

Advertisements

1 Comment

Filed under Uncategorized

Όταν η ανθρώπινη βλακεία συναντά την νεοφιλευλεύθερη επέλαση (Atenistas-TEDx)

Tον τελευταίο καιρό βλέπουμε συνεχώς νέες μορφές εθελοντισμού να εμφανίζονται και νέα προσχήματα να αναδύονται για την θεμελίωση τους. Το κράτος αφού έχει ισομοιράσει την ευθύνη τις οικονομικής κρίσης, άρχισε να θέτει και νέους όρους για την υπέρβαση αυτής της κρίσης. Η νέα νοοτροπία που αναπτύσσεται μετά την αφομοίωση και την εσωτερίκευση αυτής της ευθύνης από τα παντός είδους φιλήσυχα και ειρηνοποιά κοινωνικά υποκείμενα είναι η προσπάθεια διαχείρισης αυτής της κρίσης και η υποκατάσταση του κράτους εκεί που ηθελημένα απουσιάζει. Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος που ορίζει την επαναστατικότητα σαν εργαλείο διαχείρισης της κρίσης και ως το χρύσωμα του χαπιού στην αρρώστια του συστήματος και όχι σαν μια πρακτική για  την ανατροπή του. Αυτή είναι όμως η μια όψη του νομίσματος.


atenistas

Εθελοντισμός και ανθρώπινη βλακεία

Η άλλη όψη του νομίσματος που πραγματώνεται πάνω στην ηλιθιότητα και λειτουργεί περισσότερο σαν μια μορφή ψυχοθεραπείας είναι η κατευθυνόμενη αποβλάκωση. Αυτή δεν καλείται να διαχειριστεί την υπάρχουσα κρίση αλλά καλείται να αποβλακώσει και τον τελευταίο ζωντανό περιτυλίγοντάς τον με σερπαντίνες, χρώματα και μπουκάλια αναψυκτικών για την διάσωση της φώκιας στη Χονολουλού. Παραδείγματα ταξικά ασυνείδητων υποκειμένων με ψυχοτραυματικούς συνδέσμους ηλιθιότητας όπως οι ατενίστας και οι ΜΚΟ ή οι φοιτητικοί οργανισμοί που μαζεύουν τις τσίχλες από τα παγκάκια περισσεύουν.

Οι λοβοτομημένοι είναι αρκετοί μόνο που δεν υπάρχουν περιθώρια για χαζοχαρούμενα παιδάκια που δεν ξέρουν που να ξοδέψουν το παραπάνω χαρτζιλίκι που τους έδωσε ο μπαμπάς. Δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλους ψυχασθενικούς που επειδή είχε τελειώσει το τσάι από φύκι Νεκράς Θάλασσας ή η ζεστή σοκολάτα με τριμμένη ταραμοσαλάτα αποφάσισαν να βγούν στο δρόμο και να βαφτίζουν το μάζεμα τσίχλας από παγκάκια σε προσπάθεια ενασχόλησης με τα κοινά. Και για να τελειώνουμε.

IMG_8898

Το να ξύνεις τσίχλες από τα πεζοδρόμια ή να καθαρίζεις τοίχους από τις αφίσες τη στιγμή που στο διπλανό στενό πεθαίνει κόσμος και δε λες κουβέντα γι’ αυτό δεν είναι ακτιβισμός. Είναι κοινωνική αφασία. Και σε κάνει να φαίνεσαι απάνθρωπος. Και κτήνος. Τα τετ-α-τετ με τον Καμίνη ο οποίος λέει δημόσια ότι οι ατενίστας είναι η αγαπημένη του ομάδα πολιτών  δεν είναι ακτιβισμός, είναι ψυχιατρική νόσος. Το να ντύνεις με πουλόβερ τα δέντρα στην πλατεία Κλαυθμώνος, εκεί που ο Καμίνης τα Χριστούγεννα του 2011 είχε ξηλώσει τα παγκάκια για να μην κοιμούνται εκεί οι άστεγοι, ενώ το 2012 βρέθηκαν σε κάδους σκουπιδιών δίπλα στο Δημαρχείο πεταμένες κουβέρτες, ρούχα και παιχνίδια που είχαν συγκεντρωθεί για άπορα παιδιά με τον Καμίνη να δηλώνει ότι τα πέταξαν γιατί ήταν τόσα πολλά που δε χωρούσαν στις αποθήκες του δήμου, δεν είναι ακτιβισμός.

Είναι το σύνδρομο της Στοκχόλμης.Και καθώς αλλάζουν οι λέξεις αλλάζουν και οι έννοιες, αλλάζει και η κοινωνική αφομοίωση των εννοιών. Οι ατενίστας λοιπόν βαφτίζονται ακτιβιστές όπως οι Χρυσαυγίτες βαφτίζονται αγανακτισμένοι πολίτες, όπως η αλλοτρίωση του κέντρου και το rethinkAthens βαφτίζονται εξευγενισμός, όπως οι κοινωνικοί αγωνιστές βαφτίζονται τρομοκράτες, όπως ο Θεοφίλου βαφτίζεται ένοχος, όπως τα σχέδια για την Λαμπεντούζα βαφτίζονται σχέδια διάσωσης.

palia_voyli_3

Νεοφιλελεύθερη επέλαση και Εθελοντισμός-Βλέπε TEDx

Ας περάσουμε όμως τώρα στον άρδην νεοφιλελεύθερο εθελοντισμό και την διαστρεβλωμένη έννοια του εθελοντισμού που προωθούν τα απανταχού αφεντικά για να εκμεταλλευθούν ημιμαθή παιδάκια που ψάχνουν μια κοινωνική διέξοδο. Mια καλυμμένη μορφή στυγνής εκμετάλλευσης που προωθείται με το με το επιχείρημα της απόκτησης εμπειρίας και προϋπηρεσίας είτε σε μεγάλες εταιρείες, είτε σε δικηγορικά γραφεία ή ακόμη -και ως επί το πλείστον- σε Μ.Κ.Ο, η εργοδοτική πλευρά επιλέγει να απασχολεί ένα μεγάλο μέρος του εργατικού δυναμικού της αμισθί με κάποιες ίσως στοιχειώδεις παροχές, περνώντας μάλιστα αυτή την τακτική ως αυτονόητη και απαραίτητη.

ted_0

Μπορούμε να εστιάσουμε στο φαινόμενο TEDx,το οποίο είναι το παράδειγμα που καθρεφτίζει ιδεολογικά όλες τις παραπάνω τακτικές αποπροσανατολισμού απο την καθημερινόητα βαφτίζοντας μιζέρια όσους αντιτάσσονται στην νεοφιλελεύθερη επέλαση. Οι διοργανωτές του ΤΕDxπροσπαθούν να μας πείσουν ότι μια αχτίδα αισιοδοξίας έχει αρχίσει να ξεπροβάλλει. Πρόκειται για μια ιδέα του αρχιτέκτονα Ρίτσαρντ Σαούλ Γούρμαν, ο οποίος στα μέσα της δεκαετίας του ’80 ξεκίνησε την οργάνωση συνεδρίων με θέμα «Ιδέες που αξίζει να διαδοθούν». Το 2001, ο εκδότης Κρις Άντερσον αγόρασε τα δικαιώματα της διοργάνωσης και μετέτρεψε τις μέχρι τότε σκόρπιες συναντήσεις στη σφιχτή λειτουργία μιας Μη Κερδοσκοπικής Οργάνωσης. Η Κοινωνία των Πολιτών, έρχεται για ακόμα μια φορά, ως Μεσσίας, να μας γλιτώσει από το τέλμα των παραδοσιακών δομών.

Η περιγραφή του ιδανικού ομιλητή αυτού του αφήνει λίγες αμφιβολίες για τον προσανατολισμό αυτού του event και η θεοποίηση της επιχειρηματικότητας και του ιδιωτικού τομέα σαν τους μοναδικούς τομείς προόδου και ευημερίας (ανεξάρτητα από τις κοινωνικές και τις περιβαλλοντολογικές συνέπειες) μας προϊδεάζουν για το ποιόν των ομιλητών. Τις υποψίες μας έρχεται να επιβεβαιώσει και ο αμερικανός Νικ Χανάουερ, ο οποίος το 2012, κατήγγειλε ότι λογοκρίθηκε και η ομιλία του δεν ανέβηκε ποτέ στον ιστότοπο της διοργάνωσης, γιατί αναφερόταν στην οικονομική ανισότητα των ΗΠΑ και τις καταστροφικές συνέπειες που είχαν οι φοροαπαλλαγές του μεγάλου κεφαλαίου στο σύνολο της οικονομίας.

αρχείο λήψης

Ένα άλλο παράδειγμα ομιλητή που μας υποδεικνύει τον ρόλο που ήρθε να διαδραματίσει το TEDxείναι αυτό του Ματθαίου Γιωσαφάτ, ο οποίος είναι κατά πολλούς ο επιφανέστερος εκ των ψυχαναλυτών στην Ψωροκώσταινα. Η επιλογή του Γιωσαφάτ δεν ήταν τυχαία καθώς μαθαίνουμε από το βιβλίο του «Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια», πως οι μπαχαλάκηδες (sic) είναι ψυχικώς διαταραγμένα παιδιά των Βορείων Προαστίων που οι μαμάδες τους δεν τα θήλασαν και δεν τα αγάπησαν όσο έπρεπε στα πρώτα χρόνια της ζωής τους, με αποτέλεσμα να εκθρέψουν ένα μίσος για την κοινωνία, το οποίο και εξωτερικεύουν με το να σπάνε τράπεζες και… γήπεδα.

Η ομιλία του είχε ως κεντρικό νόημα την Παγκάλια ρήση «Μαζί τα φάγαμε». Ο στοχαστής Γιωσαφάτ μίλησε για μια κοινωνία σε διάλυση, χωρίς να αναφέρεται στις οικονομικές προεκτάσεις του όλου προβλήματος. Περιγράφει μια κατάσταση ανομίας (όχι φυσικά από την πλευρά του κράτους και της εξουσίας), όπου οι βασικές παθογένειες της κοινωνίας αφορούν τονυπερκαταναλωτισμό και την απουσία ομαδικού πνεύματος. Αυτή τη δεύτερη έρχεται να διορθώσει το TEDx, που μπορεί να μας βοηθήσει να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Αξίζει τώρα να αναφέρουμε ότι το αντίτιμο της εισόδου στoΤEDxAcademyανέρχεται στα 50 ευρώ ενώ το αντίτιμο της εισόδου σε ένα TEDxeventανέρχεται στα 65 ευρώ. Στα πλαίσια της διοργάνωσης αυτής θεσπίστηκε και ένα νέο εισιτήριο, του δωρητή-χορηγού, στην τιμή των 200 €, ενώ υπάρχουν διάφορα «επίπεδα» συνδρομής που κυμαίνονται από 3.750$ για την απλή συμμετοχή έως και 125.000$, ποσό που σας χρήζει «ευεργέτη». Τέλος, αν δεν θέλετε να περιμένετε με τον λαουτζίκο μέχρι να ανέβουν κάποια από τα πολυπόθητα βίντεο με ομιλίες στο You Tube, μπορείτε να παρακολουθήσετε ζωντανά ένα συνέδριο, για το συμβολικό ποσό των 600$, ενώ τα δύο κοστίζουν 1.000$.

99019_615x461

Όσον αφορά τους εθελοντές που τρέχουν από πίσω όλη την διοργάνωση, πάντα με το προκάλυμμα της ανιδιοτελούς προσφοράς, της υποτιθέμενης κοινωνικής αλληλεγγύης, αυτοί αναδεικνύονται, όπως πάντα τελικά, σε προνομιακά «θύματα» εργασιακής εκμετάλλευσης. Η εύλογη απορία που δημιουργείται, εφόσον πρόκειται για μη κερδοσκοπικό οργανισμό, ο οποίος δεν πληρώνει τους ομιλητές, δουλεύει ως επί το πλείστον με εθελοντές, υποστηρίζεται από ένα ιδιαίτερα εκτενές δίκτυο χορηγών (εταιρίες κινητής τηλεφωνίας, πολυεθνικές, αλυσίδες καταστημάτων σίτισης, εφημερίδες, ξενοδοχεία, τράπεζες, αυτοκινητοβιομηχανίες ακόμα και πρεσβείες), είναι το πού διοχετεύονται τα χρήματα που προκύπτουν από όλα αυτά τα είδη συνδρομών;

Το TEDxπάντως δεν μένει μόνο εκεί. Η πρωτοβουλία Human Grid που προωθεί, αφορά τη χαρτογράφηση των εθελοντικών οργανώσεων και των συλλογικών πρωτοβουλιών, προκειμένου οι ενδιαφερόμενοι πολίτες να ξέρουν που μπορούν να απευθυνθούν για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Φυσικά, οι περισσότερες από τις θέσεις όπου κάποιος μπορεί να προσφέρει αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του, δεν αφορά την πραγματική προσφορά σε αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας ή στη διάσωση του περιβάλλοντος αλλά στην εξοικονόμηση πόρων των ίδιων των ΜΚΟ (γραμματειακή υποστήριξη, τηλεφωνικά κέντρα, στελέχωση γραφείων κλπ).

humangrid

Και αν η απλή καταγραφή των εθελοντικών οργανώσεων σε ένα διαδικτυακό χάρτη, φαίνεται σχετικά αθώα, δεν συμβαίνει το ίδιο με το workshop εκπαίδευσης ΜΚΟ για την αξιοποίηση των εθελοντών τους, που διοργάνωσε το Volunteer4Greece, μια διαδικτυακή πλατφόρμα αναζήτησης εθελοντικής εργασίας. Είναι πασιφανές πως το TED περνά στην επόμενη πίστα: από την απλή προώθηση της ιδέας του εθελοντισμού, στη δημιουργία της αντίστοιχης φάμπρικας.

Γιατί στην Ελλάδα των 1.345.387 (καταγεγραμμένων) ανέργων, είναι μιζέρια, σπατάλη δημιουργικών δυνάμεων, ακόμα και ένδειξη αντικοινωνικής συμπεριφοράς των πολιτών να διεκδικούν θέσεις εργασίας, αξιοπρεπή αμοιβή και όρους εργασίας, συλλογικές συμβάσεις εργασίας αλλά δεν είναι επουδενί ντροπή και πλήρης υποταγή στα συμφέροντα των κάθε είδους αφεντικών, η διαφήμιση της δωρεάν εργασίας και τα προγράμματα εκπαίδευσης των πολύ συχνά κρατικοδίαιτων και κατά τα άλλα Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων για την εύρεση και την αξιοποίηση δωρεάν ανθρώπινου δυναμικού. Όχι. Αυτό είναι φρέσκο, χαρούμενο, ακομπλεξάριστο, τρέντι.

ValueValuer

Υ.Γ. Οι πληροφορίες και αποσπάσματα για το TEDx πάρθηκαν από το freequencyradio.wordpress.com και αξίζει να ανατρέξετε εκεί για περισσότερες πληροφορίες.

To κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε και στην εφημερίδα ‘Απατρις στο τεύχος Απριλίου 2014.

52 Comments

Filed under Uncategorized

Πολεοδομική ανάπλαση και βιοτική υποβάθμιση – Remap/Rethink Athens

Τριστάν Τζαρά: «Ιδού ένας κλονιζόμενος κόσμος και οι καλλιτέχνες ψευδογιατροί που ανησυχούν για τον καλλωπισμό του». 

7

Αναπλάσεις, υποβαθμίσεις, εξευγενισμός, πολεοδομία, realestate, σύγχρονη τέχνη, γκαλερίστες, επιμελητές, εγκληματικότητα, μπάτσοι. Ας προσπαθήσουμε να συνδέσουμε κάποιες έννοιες που από μακριά δείχνουν ασυσχέτιστες αλλά τελικά τις ενώνουν πάρα πολλά.

Όταν η ανάπλαση φοράει το κουστούμι της τέχνης – Bienalle& Remap

Στην αρχή ήταν η 1η Mπιενάλε της Αθήνας, που με τις ανάλογες τυμπανοκρουσίες και φανφάρες που αρμόζουν σε ανάλογα καλλιτεχνικά γεγονότα από την ελίτ των απολιτίκ σάπιων καλλιτεχνικών κύκλων, άνοιξε τις πύλες της τον Σεπτέμβριο του 2007. Οι επιμελητές (Αυγουστίνος Ζενάκος, πρώην τεχνοκριτικός στο Βήμα, η διευθύντρια του ιδρύματος ΔΕΣΤΕ, Ξένια Καλπακτσόγλου, ιδιοκτησίας Δάκη Ιωάννου κι ο καλλιτέχνης Poka Yio, Πολύδωρος Καρυοφύλης) ξεκίνησαν, προεξοφλώντας φυσικά την στήριξη του συγκροτήματος Λαμπράκη και του Δάκη Ιωάννου (ιδιοκτήτης μιας από τις μεγαλύτερες κατασκευαστικές της χώρας, της J&P Αβαξ).

Η Μπιενάλε μαζί με συγκεκριμένους επιχειρηματίες, συμμετέχουν ενεργά και στην διεξαγωγή του Remap KM. Το RemapKM ξεκίνησε επίσης το 2007 και είναι μια διεθνής διοργάνωση σύγχρονης τέχνης. Η συνεργασία είναι εμφανής στα εξής σημεία: Πρώτον στην παραχώρηση χώρων για εκθέσεις και μουσικές εκδηλώσεις. Δεύτερον, η Μπιενάλε επικοινωνεί το RemapKM ως καλλιτεχνικό γεγονός που συμβαίνει στην Αθήνα, όπως κάνει και με πολλά άλλα.

Το μοντέλο της υποβάθμισης περιοχών για να μειωθεί η αξία των ακινήτων και να αγοραστούν από μεγαλοεπενδυτές αντί ενός πινακίου φακής, και μετά αναβαθμίζοντας και πάλι την περιοχή να τα μοσχοπουλήσουν στις 10πλάσιες τιμές είναι γνωστή πρακτική που εφαρμόζεται παγκοσμίως. Υποκινώντας αρχικά το στοίβαγμα μεταναστών 10-10 σε ετοιμόρροπες γκαρσονιέρες, μετακινώντας την πιάτσα της πρέζας με την συνδρομή των μπάτσων και προωθώντας την μικροπαραβατικότητα, το κράτος καταφέρνει να υποβαθμίσει συγκεκριμένες περιοχές για να τις αγοράσουν τα φιλαράκια του, οι επενδυτές, σε εξευτελιστικές τιμές. Μετά, αναγγέλοντας μια υποτιθέμενη ανάπλαση, είτε διώχνει τους μετανάστες από τα σπίτια τους καθώς ανεβαίνουν και πάλι οι τιμές, είτε τους απομακρύνει από κατειλημμένους χώρους και πάλι με τη συνδρομή των μπάτσων.

5

Αυτό έγινε και στην περίπτωση του Κεραμεικού-Μεταξουργείου όπου και λαμβάνει χώρα η Μπιεναλε και το Remap. Hκ. Ελένη Τζιρτζηλάκη (αρχιτέκτονας) αναφέρει: Μέσα από το ΔΝΑ (Δίκτυο Νομαδικής Αρχιτεκτονικής) είχαμε αντιμετωπίσει εδώ και χρόνια το ζήτημα του εκτοπισμού των κατοίκων από επενδυτές στην περιοχή. Οι κάτοικοι των κτηρίων αναγκάζονται να φύγουν όπως όπως για να πάνε να ζήσουν σε άλλες περιοχές στην περιφέρεια της Αθήνας ή ακόμη κάποιοι μουσουλμάνοι να επιστρέψουν στην Κομοτηνή ή αν πρόκειται για άστεγους μετανάστες να βγουν στον δρόμο. Επίσης ξέραμε ότι σε πολλά εγκαταλειμμένα σπίτια είχαν βρει προσωρινό καταφύγιο μετανάστες (και όχι μόνο) και υπήρχε και μια γνωστή κατάληψη.

Όπως μετά έμαθα πρόκειται για επενδυτικό σχέδιο στην περιοχή Κεραμεικός – Μεταξουργείο, τα κτίρια έχουν αγοραστεί από έναν επενδυτή, και ο εκτοπισμός των κατοίκων ήταν γεγονός για να μπορέσουν τα κτίρια να είναι άδεια στην έναρξη της Μπιενάλε της Αθήνας.Τι έκαναν οι κάτοικοι; Δεν μπόρεσαν να αντιδράσουν γιατί απ’ ό,τι μάθαμε τους έκοψαν το ρεύμα και έτσι αναγκάστηκαν να φύγουν και να βρεθούν στο δρόμο, στην περίπτωση αυτή εκτοπίστηκαν βίαια για να εισβάλει η Τέχνη στους χώρους.

Αυτό που γινόταν στις περιοχές γύρω από το Μεταξουργείο, τον Κεραμεικό, την Ομόνοια, την Αχαρνών, αλλά και τον Άγιο Παντελεήμονα, υπακούει πιστά στους κανόνες ενός πρότζεκτ που λέγεται «εξευγενισμός» και έχει ήδη εφαρμοστεί σε αμερικάνικες και ευρωπαϊκές πόλεις. Είναι ένας όρος που αποτελεί μετάφραση του αγγλικού «gentrification». Προέρχεται από τη λέξη «gentry» και σημαίνει «η αριστοκρατία των γαιοκτημόνων». Ο «εξευγενισμός» στην πράξη παραπέμπει στη διαδικασία με την οποία φτωχές εργατικές γειτονιές στο ιστορικό κέντρο της πόλης «ξεσκουριάζονται» (φρεσκάρονται) μέσω της εισροής ιδιωτικών κεφαλαίων, με αποτέλεσμα να εισέρχονται σε αυτές αγοραστές και ενοικιαστές κατοικίας από τα μεσαία και ανώτερα στρώματα.

1

Το παράδειγμα της κατεδάφισης των Halles – της κεντρικής αγοράς – στο Παρίσι, με την ταυτόχρονη εγκατάσταση του κέντρου Πομπιντού (μουσείο σύγχρονης τέχνης) στην περιοχή, είναι ένα εμβληματικό παράδειγμα έναρξης της διαδικασίας εξευγενισμού, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα στο Μαραί. Άλλα παραδείγματα εξευγενισμού ανά τον κόσμο συναντώνται σε Νέα Υόρκη, Λος Άντζελες, Βαλτιμόρη, Καλιφόρνια, Σίδνευ, Παρίσι, Λονδίνο, Λάνκαστερ, Γλασκόβη, Βρέμη,
Βουδαπέστη, Άμστερνταμ, Κοπεγχάγη και ούτω καθεξής.

Το παράδειγμα του Μεταξουργείου χρησιμοποιεί ως εργαλείο εξευγενισμού την υποτιθέμενη τέχνη, που καλείται να διανθίσει τις ψυχές μας και να πετάξει στον δρόμο τους παρίες που οι εκπρόσωποι της κατ’ επίφαση τέχνης αποφάσισαν ότι δεν ταιριάζουν στο συνεκτικό πλαίσιο που θέλουν να προωθήσουν. Την πλειονότητα των “εκθεσιακών χώρων” αποτέλεσαν εγκαταλελειμμένοι βιομηχανικοί χώροι ή εργαστήρια στα οποία είχαν βρει στέγη άστεγοι και μετανάστες  και οι οποίοι εκτοπίστηκαν βίαια για χάρη της Τέχνης.

Όταν μπαίνουν οι μπάτσοι στο παιχνίδι

2

Διαβάζουμε σε ανακοίνωση της ΚΜ ΠΡΟΤΥΠΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ : Την Πέμπτη 30 Σεπτεμβρίου 2010 στις 18:30 θα πραγματοποιηθεί συνάντηση ανάμεσα στους κατοίκους και εργαζομένους στην περιοχή Κεραμεικού – Μεταξουργείου και του Γενικού Διευθυντή της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής με σκοπό τον διάλογο για τα προβλήματα της περιοχής ΚΜ και την επίλυσή τους. Η συζήτηση θα λάβει χώρα στην αίθουσα New York του Classical Imperial Hotel .

Τη συνάντηση την οργάνωσε ο Τσάκωνας, επενδυτής real estate που λυμαίνεται την περιοχή και ήθελε σώνει και καλά να την κάνει γκέτο για τους φραγκάτους φίλους του. Δημιούργησε την ΜΚΟ “ΚΜ Πρότυπη Γειτονιά” μετά από διάφορες άλλες προσπάθειες με εκδηλώσεις σύγχρονης τέχνης  που δεν του βγήκαν. Ο Τσάκωνας, ένας ανεκδιήγητος τύπος που έβγαλε φράγκα στο Αζερμπαιτζάν στην περίοδο του εμφύλιου, εξαγόρασε ολόκληρη περιοχή στην Αντίπαρο και τη γέμισε με βίλες για το διεθνές τζετ σετ (βλ. Τομ Χανκς, Μαντόνα, κ.α.) και μετά θέλησε να κάνει κουμάντο στο πως θα γίνει το Μεταξουργείο.

Παρατηρούμε βέβαια ότι, όπως και η Χρυσή Αυγή, έτσι και οι επιχειρηματίες προσπαθούν να παρουσιαστούν ως απλοί κάτοικοι και πολίτες. Εξάλλου η κοινωνική συναίνεση επιτυγχάνεται ευκολότερα με “εξευγενισμένες λέξεις”.

Διάφοροι λοιπόν μαγαζάτορες, γκαλερίστες, ιδιοκτήτες ξενοδοχείων και θεατρικοί επιχειρηματίες συναντήθηκαν με το ΓΑΔΑρχη Μπαλάκο, τον ταξίαρχο Λουκά και τον αστυνομικό διευθυντή Δροσάκη (πρώην Α.Τ. Εξαρχείων) και συμφώνησαν να γίνουν εκτεταμένες επιχειρήσεις “σκούπα” από την ΕΛ.ΑΣ. σε Μεταξουργείο, Κεραμεικό, Πατησίων, Κολωνό και Ομόνοια.

Όταν η ανάπλαση φοράει το κουστούμι της κοινωνικής πολεοδομικής προσέγγισης – RethinkAthens

6

Το παραμυθάκι στην Ελλάδα άρχισε από το διάταγμα για την προστασία της Πλάκας (1982) το οποίο είχε σκοπό να απομακρύνει τα θορυβώδη κέντρα διασκέδασης, να μειώσει δραστικά την κυκλοφορία αυτοκινήτων, να περιορίσει τις επεμβάσεις στα κτήρια και να συγκρατήσει την κατοικία και άλλες παραδοσιακές χρήσεις. Απέδωσε σχετικά ως προς αυτούς τους στόχους, άλλαξε όμως  η κοινωνική σύνθεση της περιοχής καθώς παλιοί κάτοικοι χαμηλών εισοδημάτων δεν ήταν δυνατόν να παρακολουθήσουν την άνοδο των τιμών των ακινήτων και την εγκατέλειψαν.

Συνεχίστηκε με τον εξευγενισμό του Ψυρρή, μιας λαϊκής συνοικίας ιστορικά, με μικρές παραγωγικές επιχειρήσεις και εμπόριο σιδηρικών, δερμάτων κ.λ.π. Ο εξευγενισμός επιτεύχθηκε χωρίς ειδικές ρυθμίσεις με την είσοδο στο χώρο επενδυτών που προέβλεπαν και διαμόρφωναν τις αναδιατάξεις στο ιστορικό κέντρο και οι οποίοι αγόρασαν φτηνά ακίνητα, ασυντήρητα μεν αλλά υψηλής αρχιτεκτονικής αξίας, για να τα εκμεταλλευτούν με τεράστια κέρδη στη συνέχεια.

Και ερχόμαστε στο σήμερα όπου αναμένουμε μέσα στο 2014 την έναρξη των διαδικασιών για την πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου και της Πατησίων (μέχρι το Μουσείο). Ας το πάρουμε όμως από την αρχή. To 2012, μαζί με την αναγγελία του δείκτη ανεργίας στο 28%, είχαμε και την αναγγελία έργων αστικού εξωραϊσμού στην Πανεπιστημίου. Στις 21 Μαρτίου 2012 ο Τουρνικιώτης, ο οποίος ήταν επικεφαλής καθηγητής στο ερευνητικό πρόγραμμα του Μετσόβιου Πολυτεχνείου «Μεταλλασσόμενοι χαρακτήρες και πολιτικές στα κέντρα πόλης Αθήνας και Πειραιά», με κάθε τιμή και επισημότητα (συμπεριλαμβανόμενης της παρουσίας του τότε πρωθυπουργού  Παπαδήμου, του Σαμαρά, του Βορίδη, του Καμίνη και άλλων εξέχουσων προσωπικότητων), και με κάθε φλυαρία, παρουσίασε το σχέδιο μαζί με τον πρόεδρο του ιδρύματος Ωνάση.

1981-slum-clearance-burgoyne-rd_jbphotos

Το σχέδιο λέγεται Re-think Athens”, και χρηματοδοτείται από το ίδρυμα Ωνάση με 3 εκατομμύρια ευρώ. Το γιατί το ίδρυμα Ωνάση ενδιαφέρεται για μια τέτοια πολεοδομική επέμβαση είναι κάτι το οποίο παρουσιάζει ενδιαφέρον. Τα επιχειρήματα του κράτους και του συρφετού του είναι γνωστά και είναι αυτά που σερβίρει κάθε φορά που θέλει να εξαγνίσει το οτιδήποτε επιδέχεται αμφισβήτηση: ανάπτυξη, ανάπτυξη, ανάπτυξη. Για ποιον όμως πράγματι γίνονται όλα αυτά; Η συζήτηση για το «γενικό καλό» εμπεριέχει μια υπεραπλούστευση της πραγματικότητας, που ισοπεδώνει διαφορές και συγκρούσεις.

Ποια ανακούφιση ακριβώς θα προσφέρει στους άνεργους και στα φαλιρισμένα καταστήματα αυτή η αστική ανάπλαση; Μήπως ο κόσμος αποφεύγει να ψωνίσει γιατί οι δρόμοι είναι ασφυκτικά αποπνικτικοί ή μήπως πολύ απλά γιατί η καπιταλιστική κρίση τον έχει οδηγήσει να μην έχει φράγκο στην τσέπη του;

Στο άλλο επιχείρημα του κράτους περί επιστροφής της κατοικίας στο κέντρο απαντάμε ότι το κέντρο ποτέ δεν έμεινε ακατοίκητο. Απλά οι κοινωνικές ομάδες (μετανάστες, λούμπεν, εργάτες, πολιτικές καταλήψεις) που βρίσκονται σε αυτό είναι ανεπιθύμητες από την εξουσία. Από κοινωνικές ομάδες που το κράτος δεν μπορεί να βασιστεί σαν καταναλωτές και δεν συνάδουν με την εικόνα που θέλει να προωθήσει για την ευρωπαική ευθυγράμμιση του κέντρου του με τα αντίστοιχα κέντρα της Ευρώπης. Μια ευθυγράμμιση που δεν χωράει ούτε άστεγους, ούτε μικροπωλητές, ούτε μετανάστες, ούτε φτωχούς, ούτε οροθετικούς, ούτε κουτσούς, ούτε αλήτες.

bladerunnersketch-01

Όσον αφορά το επιχείρημα περί κυκλοφοριακής αναδιάρθρωσης, από την οπτική μας δεν μοιάζουν με οφέλη οι μποτιλιαρισμένοι δρόμοι στην Ακαδημίας και την Σταδίου που αναγκαστικά θα μετατοπισθεί η κινητικότητα των ΙΧ. Όσον αφορά την περιβαλλοντική αναβάθμιση που ευαγγελίζεται το κράτος η προαναφερθείσα συνέπεια και το καυσαέριο από το σταμάτα-ξεκίνα των γύρω δρόμων όπως και η ηχορύπανση δεν μοιάζουν και τόσο με περιβαλλοντική αναβάθμιση.

Άρα γιατί γίνονται όλα αυτά; Γιατί οι καθηγητές Alfredo Brillembourg και Hubert Klumpne, επιδοτούμενοι απ’ το ίδρυμα Ωνάση, αποφάσισαν (από επαγγελματική και ακαδημαϊκή άποψη) να οργανώσουν ένα εξάμηνο μάθημα στο πολυτεχνείο της Ζυρίχης με θέμα την “αναβάθμιση του κέντρου της Αθήνας” . Ξέχασα να το αναφέρω αλλά μια ομάδα ειδικών  θα εκπονεί λύσεις που θα αντιμετωπίζουν προβλήματα καθημερινότητας. Πρωταγωνιστές θα είναι οι πολίτες, που καλούνται να συμβάλλουν με την εμπειρία τους στην τελική διατύπωση των προτάσεων. Ο λόγος για το “Reactivate Athens”, που “κουμπώνει” με τη μεγάλη παρέμβαση για την Πανεπιστημίου, το “Rethink Athens”.

Είναι μια πολύ συνηθισμένη πρακτική που ακολουθεί το κράτος, η εντύπωση στην συλλογική συνείδηση ότι όλοι μαζί δημιουργήσαμε κάτι, όλοι μαζί βάλαμε πλάτες για τον “εξευγενισμό” του κέντρου, όλοι μαζί τα “φάγαμε”. Το κράτος χρησιμοποιεί όλα τα εργαλεία που διαθέτει στην φαρέτρα του για την συλλογική αφομοίωση μιας κατευθυνόμενης ανάγκης για εξευγενισμό.

Το όλο εγχείρημα καταλήγει να γίνει και μέρος της προεκλογικής εκστρατείας του Καμίνη, ερήμην του μάλιστα (ο καθηγητής Α. Μπρίλεμπουργκ  παρότρυνε ευθέως στη διάλεξή του να ψηφίσουμε τον Καμίνη), ο οποίος Καμίνης είχε αρχίσει την ανάπλαση και τον εξευγενισμό απο το 2012 με το να διώχνει τους άστεγους από την πλατεία Κλαυθμώνος ξηλώνοντας τα παγκάκια που κοιμόντουσαν.

Το rethinkAthens δεν είναι όμως απλά και μόνο μια περίπτωση gentrification(εξευγενισμός). Δεν υποβοηθάει μόνο το κτηματομεσιτικό κεφάλαιο να αντλήσει υπερκέρδη από την άνοδο των τιμών των ακινήτων που επιφέρει μια ενδεχόμενη ανάπλαση. Διαδραματίζει και έναν ιδεολογικό ρόλο που πραγματώνεται πάνω σε αυτό που τόσο εύστοχα είχε περιγράψει ο Νοαμ Τσόμσκι μιλώντας για την τεχνική της δημιουργίας προβλημάτων, και στη συνέχεια παροχής των λύσεων. Η συνταγή είναι η ίδια.

3

Πρώτα δημιουργείς ένα πρόβλημα, μια «έκτακτη κατάσταση» για την οποία μπορείς να προβλέψεις ότι θα προκαλέσει μια συγκεκριμένη αντίδραση του κοινού, ώστε το ίδιο να αποδεχθεί τα μέτρα που θα προτείνεις άκριτα. Για παράδειγμα αφήνεις να κλιμακωθεί η μικροπαραβατικότητα όπως η μετατόπιση της εμπορίας ναρκωτικών απο περιοχή σε περιοχή, ώστε το κοινό να ζητήσει τη λήψη μέτρων ασφαλείας.  Ή, ακόμη δημιουργείς την ΧΑ, την προωθείς με κάθε τρόπο, μετά την αφήνεις να σκοτώνει μετανάστες και μετά τους βάζεις φυλακή για να φανείς ο σωτήρας της υπόθεσης ακόμα και αν εσύ ζέσταινες το αυγό πριν εκκολαφθεί.

Η υπόδειξη του κράτους σαν τον μόνο εγγυητή της σταθερότητας έρχεται μέσα από μια σειρά πολλών παράλογων ερμηνειών που το ίδιο το κράτος δίνει υπερθεματίζοντας για την ανάπλαση του κέντρου όπως για παράδειγμα ότι: Το κλείσιμο των μαγαζιών δεν θα ερχόταν έτσι και αλλιώς λόγω της οικονομικής κρίσης άρα μάλλον φταίνε οι μετανάστες και οι πορείες. Μ’ ένα σμπάρο 2 τρυγόνια. Καταστέλλεις και πιο εύκολα τα μαχητικά κομμάτια της κοινωνίας που “καταστρέφουν” το κέντρο που όλοι μαζί εμείς οι φιλήσυχοι πολίτες (re-activate) δημιουργήσαμε. Εξαφανίζεις και τους μετανάστες μικροπωλητές  και τους αστέγους, απαγορεύεις και τις πορείες για το καλό της εθνικής οικονομίας! Πάντα μπορεί να παίξει και το ότι οι καημένοι οι τουρίστες δεν έρχονται στην Ελλάδα όχι επειδή υπάρχει κρίση και τα ελληνικά νησιά είναι πανάκριβα αλλά επειδή νιώθουν ανασφάλεια στην Αθήνα.

Μια ακόμα κρατική επιδίωξη είναι η προσπάθεια ορισμού του κέντρου με καταναλωτικούς όρους και με αποκλειστική αφετηρία κάθε κοινωνικού ζητήματος την καταναλωτική ευμάρεια. Πλούτος για τα αφεντικά, θέαμα, εμπορεύματα και αναψυχή για τις ορδές των φιλήσυχων πολιτών. Καταστολή για τα εξεγερμένα κομμάτια της κοινωνίας, τους μετανάστες και τους απόκληρους. Η συνταγή είναι γνωστή. Απλά αυτή την φορά στολίζεται με πεζόδρομους, τραπεζοκαθίσματα, ποδηλατόδρομους και σουβενίρς.

Τέλος ο μύθος περί μη οικονομικής αξιοποίησης του κέντρου που τόσο απροκάλυπτα το κράτος αναφέρει στα τηλεδελτία, ακολουθείται πάντα από την ύπαρξη μεταναστών που παρανομούν, την ύπαρξη κυκλωμάτων ναρκωτικών, του εγκλήματος και την απουσία του κράτους. Αν πάμε όμως πίσω στο 2004 θα δούμε ότι ενόψει των ολυμπιακών αγώνων και της μεγάλης πελατείας που θα έφερνε, εγκαταστάθηκαν κυκλώματα διακίνησης ναρκωτικών και πορνείας για την εξυπηρέτηση των τουριστών. Κάτι που τελικά αποδείχθηκε πολύ κερδοφόρο. Όπως κερδοφόρα αποδείχθηκε και η ενοικίαση διαμερισμάτων σε μετανάστες χρεώνοντάς τους με το κεφάλι και στεγάζοντας τους 10-10 μέσα σε τρώγλες, κάτι που συνεχίζεται έως σήμερα. Το κράτος λοιπόν ήταν πάντα παρόν όταν κάτω από την ανοχή του γινόντουσαν και γίνονται όλα αυτά όπως και γίνεται το κάθετι το οποίο εξυπηρετεί το κεφάλαιο και τα αφεντικά. Το κέντρο αξιοποιήθηκε καπιταλιστικά μέσω της υποβάθμισης αποκομίζοντας πολλαπλά κέρδη για τους κεφαλαιοκράτες και τα πάσης είδους τσιράκια του κράτους . Όμως ο καπιταλισμός από την φύση του ήταν και είναι αδηφάγος. Τα θέλει όλα. Το κράτος προετοιμάζεται για την “αναβάθμιση” της καταστολής, τον εξευγενισμό της εκμετάλλευσης. Είναι σειρά μας λοιπόν να υποβαθμίσουμε την βαρβαρότητα και να αναβαθμίσουμε τις πρακτικές μας.

Value Valuer

Πολλές ευχαριστίες στα παιδιά απο το στέκι Αρχιτεκτονικής για την βοήθεια που πήραμε από τη μπροσούρα τους  “RethinkAthens και η ιδεολογική/συμβολική σημασία του αθηναικού κέντρου”.

Άλλες πηγές : Indymedia ,Περιοδικό Σαράγεβο.

( Tο κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε και στην εφημερίδα ‘Απατρις στο τεύχος Απριλίου 2014 )

3 Comments

Filed under Uncategorized

Φακελώματα,κυρώσεις-διώξεις σε μαθητές, νέα από το φασιστικό τόξο

 Η φασιστική τρομοκρατία συνεχίζεται.Το φασισιστικό συνταγματικό τόξο όλο και πιο κυνικά δείχνει το αληθινό του πρόσωπο καθημερινά.Μετά τις χουντικές φασιστικές εντολές για φακελώματα στα σχολεία από την Χ.Α.ΕΛ.ΑΣ μπάτσοι επισκέφτηκαν δημοτικά σχολεία και νηπιαγωγεία στην Αγία Παρασκευή με σκοπό να συλλέξουν προσωπικά στοιχεία εκπαιδευτικών και αυτό χωρίς να έχει ενημερωθεί  η αρμόδια Δ/νση ΠΕ Β’ Αθήνας ή να υπάρχει επίσημη ενημέρωση από το υπ. Παιδείας.

Στο Κερατσίνι κλήθηκε από το τμήμα της περιοχής η διευθύντρια λυκείου του Κερατσινίου για να καταθέσει ονόματα μαθητών που συμμετείχαν στις μαθητικές καταλήψεις τον περασμένο Οκτώβριο. Σε αντίθεση με τον διευθυντή του γυμνασίου στο οποίο συστεγάζονται και ο οποίος αρνήθηκε να ενημερώσει τις αστυνομικές αρχές, η διευθύντρια του λυκείου έδωσε 8 ονόματα ανήλικων μαθητών.

Οι μαθητές, κλήθηκαν μετά από 5 ολόκληρους μήνες με την σειρά τους να καταθέσουν και να ενημερωθούν ότι θα κατηγορηθούν για κακουργηματικές πράξεις. Η αστυνομική αυθαιρεσία ωστόσο, δεν σταμάτησε στην έκδοση της κατηγορίας από την αστυνομία αντί για τις δικαστικές αρχές. Σύμφωνα με μαρτυρίες μαθητών που κλήθηκαν να καταθέσουν, ενημερώθηκαν, μετά το πέρας της κατάθεσής τους, ότι δεν θα είναι σε θέση να υποβάλουν μηχανογραφικό δελτίο για τις πανελλαδικές εξετάσεις καθώς κατηγορούνται για κακουργήματα και με “λερωμένο” ποινικό μητρώο

Η τοπική ΕΛΜΕ  υποστηρίζει ότι τέτοιο ενδεχόμενο δεν μπορεί να υπάρξει και ότι θα προχωρήσουν σε ψήφισμα και παράσταση διαμαρτυρίας δίοτι αυτό θεωρείται παρέμβαση στο εκπαιδευτικό έργο, ενώ διευκρίνησαν ότι, παρά το γεγονός ότι η διευθύντρια του σχολείου καλύπτεται νομικά, δεν παύει να είναι ηθικά και παιδαγωγικά υπόλογη.

 Η γενική γραμματέας του συλλόγου “Ο Περικλής” δήλωσε σε καθεστωτική ιστοσελίδα της Αριστεράς πως: “Zητήσαμε να μάθουμε βάση ποιας εντολής μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο επισημαίνοντας παράλληλα ότι εμείς δεν ανήκουμε στο υπ. Δημοσίας Τάξης αλλά είμαστε υπάλληλοι του υπ. Παιδείας. Τότε μας επέδειξαν το σχετικό έγγραφο της ΓΑΔΑ που δίνει εντολή στους αστυνομικούς διευθυντές να επισκεφτούν τα σχολεία και να «μεθοδεύσουν» προσωπικές επαφές και συναντήσεις με τους διευθυντές προκειμένου οι τελευταίοι να τους αναφέρουν προβλήματα ή ζητήματα και να καταθέσουν αιτήματα που αφορούν στη λειτουργία των σχολείων και τα οποία υπάγονται στις αρμοδιότητες του υπ. Δημοσίας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη. Εδώ υπάρχει ένα μεγάλο ερωτηματικό. Ποια είναι αυτά τα ζητήματα που αφορούν τη λειτουργία ενός σχολείου και θα μπορούσαν να υπάγονται σε αυτό το υπουργείο;”

Επίσης αναφέρει πως: “Δεν μας είπαν απολύτως τίποτα. Δεν έθεσαν αυτοί ζητήματα. Ζητούσαν από τους διευθυντές να καταθέσουν αιτήματα για τα προβλήματα των σχολείων που αφορούν τις αρμοδιότητες της αστυνομίας. Το δε έγγραφο αναφέρει ότι οι αρχές θα προβούν σε εμπεριστατωμένες εκθέσεις – αναφορές προς την ηγεσία της αστυνομίας προκειμένου να ενημερωθεί και να προχωρήσει σε ότι κινήσεις είναι να κάνει” προσθέτωντας “«Είναι πρωτόγνωρο. Δουλεύω πάρα πολλά χρόνια στην εκπαίδευση. Το να βλέπει κάποιος αστυνομικούς να έρχονται ένστολοι στο σχολείο, να ζητούν προσωπικά στοιχεία συναδέλφων δημιουργεί ένα κλίμα περίεργο. Γιατί να πάρουν το κινητό τηλέφωνο του διευθυντή του σχολείου. Αν θέλουν να έχουν μια υπηρεσιακή επαφή – κι αν αυτό εμπίπτει στην αρμοδιότητά τους – θα έπρεπε να μείνουν στη υπηρεσιακό τηλέφωνο του σχολείου» προσθέτει και σημειώνει: «η αστυνομία στο σχολείο δημιουργεί ένα κλίμα τρομοκρατίας, ένα κλίμα που δεν το έχουμε ζήσει ποτέ. Εγώ τουλάχιστον που δουλεύω 29 χρόνια δεν το έχω ζήσει. Πριν από εμένα μπορεί και να υπήρχε. Την εποχή της Χούντας.

πληροφορίες από http://www.alfavita.gr/

Χουντική εντολή από την ΓΑΔΑ για φακέλωμα σε σχολεία.-έγγραφο-https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1515748

1 Comment

Filed under Uncategorized

TEDx : είναι ο δρόμος για την κόλαση στρωμένος με καλές προθέσεις;

ted_0

Το κείμενο μπορείτε να το βρείτε στην τελευταία έκδοση του 

FREEQUENCY The Zine

***

TEDx: «Είναι ο δρόμος για την κόλαση στρωμένος με καλές προθέσεις;»

της Νέλλης Σ.

Παντού γύρω σου μιζέρια… Η ανεργία  έχει χτυπήσει κόκκινο, τα μέτρα λιτότητας δε λένε με τίποτα να αποδώσουν, η ιερή αγελάδα του Δημοσίου συνεχίζει να καταβροχθίζει τα δροσερά λιβάδια τις ιδιωτικής πρωτοβουλίας και η εικόνα της χώρας αμαυρώνεται διαρκώς από διαδηλώσεις, επεισόδια, απεργίες. Βλέπουν οι τουρίστες ότι απεργούν οι διοικητικοί υπάλληλοι των πανεπιστημίων και ακυρώνουν ο ένας μετά τον άλλο τα all inclusive στο Κατάκολο. Πουθενά στον ορίζοντα δε φαίνεται ελπίδα. Η’ μήπως όχι;

Μια αχτίδα αισιοδοξίας έχει αρχίσει να ξεπροβάλλει, όπως προσπαθούν να μας πείσουν, οι διοργανωτές του TED. Πρόκειται για μια ιδέα του αρχιτέκτονα Ρίτσαρντ Σαούλ Γούρμαν, ο οποίος στα μέσα της δεκαετίας του ’80 ξεκίνησε την οργάνωση συνεδρίων με θέμα «Ιδέες που αξίζει να διαδοθούν». Το 2001, ο εκδότης Κρις Άντερσον αγόρασε τα δικαιώματα της διοργάνωσης και μετέτρεψε τις μέχρι τότε σκόρπιες συναντήσεις στη σφιχτή λειτουργία μιας Μη Κερδοσκοπικής Οργάνωσης. Η Κοινωνία των Πολιτών, έρχεται για ακόμα μια φορά, ως Μεσσίας, να μας γλιτώσει από το τέλμα των παραδοσιακών δομών.

Παρόλο που τα αρχικά του ακρωνύμιου αυτού σημαίνουν Τεχνολογία, Διασκέδαση και Σχέδιο (Technology, Entertainment, Design), στην σημερινή μετεξέλιξη του θεσμού καλούνται πλέον να μοιραστούν με το κοινό των σχετικών εκδηλώσεων τις σημαντικές ιδέες τους σημαίνουσες προσωπικότητες από όλους τους τομείς που μπορεί να σκεφτεί κανείς: πολιτικοί, οικονομολόγοι, καθηγητές, ψυχολόγοι, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, μητέρες, επιχειρηματίες. Όλοι έχουν έναν κοινό παρανομαστή: είναι επιτυχημένοι στον τομέα δραστηριοποίησης τους, ακόμα και αν, όταν πρωτοξεκινούσαν, κανείς δεν πίστευε στις δυνατότητές τους. Πρόκειται για τους λεγόμενους doers, έννοια που υποδηλώνει αυτόν που δεν μένει απλά στα λόγια και τη θεωρία, αλλά αυτόν που πράττει, που προτιμά τα έργα από την μιζέρια της απραξίας και της ατέρμονης συζήτησης και διακρίνεται μέσα από αυτά. Ο κάθε ομιλητής έχει στη διάθεσή του 18 λεπτά για να παρουσιάσει στο κοινό τις πολύτιμες εμπειρίες του.

Στα πλαίσια της διάδοσης των ιδεών σε όλο τον κόσμο δημιουργήθηκε από το TED το πρόγραμμα TEDx. Εθελοντές παίρνουν την άδεια για να διοργανώσουν ένα συνέδριο τύπου TED στην πόλη τους. Ο χαρακτήρας παραμένει μη κερδοσκοπικός, οι διοργανωτές καλούνται να εντοπίσουν σημαντικούς ή ενδιαφέροντες ομιλητές από την περιοχή τους, να τους δώσουν 18 λεπτά και εκείνοι να παρουσιάσουν την ιδέα τους. Η ομιλία βιντεοσκοπείται και το βίντεο ανεβαίνει στο επίσημο κανάλι του TEDx στο YouTube και κάπως έτσι η ιδέα διαδίδεται.

Οι διοργανωτές αλλά και οι θιασώτες της ιδέας και του  θεσμού, διατείνονται λοιπόν πως με αυτήν τη ρηξικέλευθη πλατφόρμα, έχουν τη δυνατότητα να προβάλλουν σημαντικούς επαγγελματίες και διανοητές, ενώ οι ιδέες των τελευταίων είναι προσβάσιμες από όλους, είτε μέσω των δια ζώσης παρακολουθήσεων των ομιλιών, είτε μέσω του διαδικτύου. Είναι όμως όντως έτσι τα πράγματα;

Οι doers

Η φαινομενικά αβάδιστη προσβασιμότητα οποιουδήποτε doer ή εν γένει επαγγελματία στην σκηνή του TEDx, δεν φαίνεται να επιβεβαιώνεται στην πράξη. Στην ίδια την ιστοσελίδα της διοργάνωσης η περιγραφή του ιδανικού ομιλητή είναι εύγλωττη και προκαλεί θυμηδία: «Στο TED αναζητούμε παρουσιαστές που θα ενημερώσουν και θα εμπνεύσουν, θα εκπλήξουν και θα ευχαριστήσουν. Οι παρουσιαστές μας διοικούν τις πιο αξιοθαύμαστες επιχειρήσεις και σχεδιάζουν τα πιο αγαπητά προϊόντα. Είναι φωνές που εμπιστευόμαστε, είναι είδωλα και ιδιοφυίες». Επιθυμητή φαίνεται να είναι και η κατοχή κάποιου βραβείου (Νόμπελ, Πούλιτζερ, Όσκαρ, Γκράμμυ, Έμμυ, Τόμμυ κλπ), ενώ χαρακτηριστικά παραδείγματα ομιλητών αποτελούν ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον, ο ιδρυτής της Microsoft Μπιλ Γκέιτς, ο ιδιοκτήτης του Amazon Τζεφ Μπέζος και οι ιδρυτές της Google Σεργκέυ Μπριν και Λάρι Πέιτζ.

Η περιγραφή του ιδανικού ομιλητή αλλά και τα παραδείγματα που την συνοδεύουν αφήνουν πολύ λίγες αμφιβολίες σχετικά με τον προσανατολισμό του ιβέντ σε σχέση με τη – για ακόμα μια φορά – θεοποίηση της επιχειρηματικότητας και του ιδιωτικού τομέα και την ανάδειξή τους σε μοναδικούς τομείς προόδου και ευημερίας. Τις υποψίες μας έρχεται να επιβεβαιώσει και ο αμερικανός επιχειρηματίας Νικ Χανάουερ, ο οποίος το 2012, κατήγγειλε ότι η ομιλία του δεν ανέβηκε ποτέ στον ιστότοπο της διοργάνωσης, γιατί αναφερόταν στην οικονομική ανισότητα των ΗΠΑ και τις καταστροφικές συνέπειες που είχαν οι φοροαπαλλαγές του μεγάλου κεφαλαίου στο σύνολο της οικονομίας.

Οι wannabe doers

Το TED, όμως, δεν θα ήταν τίποτα, χωρίς το κοινό που το ανέδειξε. Το κοινό, πουυποτίθεται πως έχει απεριόριστη πρόσβαση στη γνώση και τη σοφία των ομιλητών και περιμένει αδηφάγο να ρουφήξει μέχρι ρανίδος την πεμπτουσία των εμπειριών τους και κατ’ επέκταση, το μεδούλι της ζωής. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

-50 € το αντίτιμο της εισόδου στο TEDx Academy. Στα πλαίσια της διοργάνωσης αυτής θεσπίστηκε και ένα νέο εισιτήριο, του δωρητή-χορηγού, στην τιμή των 200 €, το οποίο επιτρέπει στους δωρητές να εξασφαλίσουν τη θέση τους στην αίθουσα, να συναντήσουν τους ομιλητές σε ειδική εκδήλωση και να έχουν το όνομα τους σε ειδική αφίσα που θα υπάρχει στο χώρο.

-65 € το αντίτιμο της εισόδου στο TEDx

-Αν είστε πιο μερακλήδες και θέλετε να γίνετε μέλος σε αυτό το καινοτόμο παρεάκι, υπάρχουν διάφορα «επίπεδα» συνδρομής που κυμαίνονται από 3.750$ για την απλή συμμετοχή έως και 125.000$, ποσό που σας χρήζει «ευεργέτη».

-Τέλος, αν δεν θέλετε να περιμένετε με τον λαουτζίκο μέχρι να ανέβουν κάποια από τα πολυπόθητα βίντεο με ομιλίες στο You Tube, μπορείτε να παρακολουθήσετε ζωντανά ένα συνέδριο, για το συμβολικό ποσό των 600$, ενώ τα δύο κοστίζουν 1.000$.

Αξίζει να σημειωθεί πως ακόμα και να διαθέτετε τα χρήματα και να θέλετε να τα…προσφέρετε στην ΜΚΟ αυτή εν είδει συνδρομής, η αίτησή σας θα περάσει από μία διαδικασία εξέτασης και έγκρισης. Τα κριτήρια των αξιολογητών δεν εμφανίζονται πουθενά ξεκάθαρα, απλώς θα πρέπει γενικώς και αορίστως να θεωρηθείτε μια καλή προσθήκη στο δυναμικό της Κοινότητας του TED˙ κάποιος που θα μπορεί νασυνεισφέρει στις συζητήσεις και στα πρότζεκτ που θα προκύψουν από αυτές.

Η εύλογη απορία που γεννιέται (και μετά από αρκετά εκτενή έρευνα στο διαδίκτυο δεν έχω απαντήσει) είναι αυτή: αν πρόκειται για μη κερδοσκοπικό οργανισμό, ο οποίοςδεν πληρώνει τους ομιλητές, δουλεύει ως επί το πλείστον με εθελοντές, υποστηρίζεται από ένα ιδιαίτερα εκτενές δίκτυο χορηγών (εταιρίες κινητής τηλεφωνίας, πολυεθνικές, αλυσίδες καταστημάτων σίτισης, εφημερίδες, ξενοδοχεία, τράπεζες, αυτοκινητοβιομηχανίες ακόμα και πρεσβείες), πού διοχετεύονται τα χρήματα που προκύπτουν από όλα αυτά τα είδη συνδρομών;

και Oι τζάμπα doers

Οι εθελοντές δεν αποτελούν μόνο τη ραχοκοκαλιά της διοργάνωσης του TED και των παρακλαδιών του. Η γενικότερη έννοια του εθελοντισμού και η εμπέδωσή της αναδεικνύεται σε μια από τις κεντρικές ιδέες που οι διοργανωτές προσπαθούν σχεδόν λυσσαλέα να προωθήσουν. Πάντα με το προκάλυμμα της ανιδιοτελούς προσφοράς, της υποτιθέμενης κοινωνικής αλληλεγγύης, οι εθελοντές αναδεικνύονται, όπως πάντα τελικά, σε προνομιακά «θύματα» εργασιακής εκμετάλλευσης , καταπάτησης των εργασιακών δικαιωμάτων και της διάδοσης μιας πάντα ωφέλιμης για τα αφεντικά κουλτούρας «ανιδιοτελούς προσφοράς». Πως αλλιώς μπορεί να ερμηνευτεί η στήριξη ολόκληρης της διοργάνωσης πάνω στη δουλειά άμισθων νέων αλλά και την συχνή επίκληση και αποθέωση της δωρεάν προσφοράς εργασίας σε πολλές ομιλίες επιφανών doers; Πώς να μην σταθεί κάποιος επικριτικά απέναντι σε αυτή τη στάση, η οποία συνήθως προέρχεται από μεγαλοστελέχη ή ιδιοκτήτες πολυεθνικών ή/και επιχειρηματικών ομίλων με εργοστασιακές μονάδες σε παράδεισους της εργασιακής εκμετάλλευσης, όπως η Κίνα και η Ινδία;

Όμως το TED, στον τομέα του εθελοντισμού-δωρεάν εργασίας, δεν μένει μόνο στα αναμενόμενα, αλλά πάει ένα βήμα παρακάτω. Έχει αναγάγει την προώθησή του σε ζήτημα πρώτης γραμμής. Η πρωτοβουλία Human Grid, αφορά τη χαρτογράφηση των εθελοντικών οργανώσεων και των συλλογικών πρωτοβουλιών, προκειμένου οι ενδιαφερόμενοι πολίτες να ξέρουν που μπορούν να απευθυνθούν για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Πρόκειται ως επί το πλείστον για Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις αλλά και για χαρωπές συναθροίσεις τύπου Ατενίστας, Πατρινίστας, Παγουρίστας κλπ, εραστών της ανόθευτης δημιουργίας και του αστικού εξευγενισμού και πολέμιων της φριχτής αριστερής «μιζέριας» και της «καταστροφικής» αναρχίας. Φυσικά, οι περισσότερες από τις θέσεις όπου κάποιος μπορεί να προσφέρει αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του, δεν αφορά την πραγματική προσφορά σε αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας ή στη διάσωση του περιβάλλοντος αλλά στην εξοικονόμηση πόρων των ίδιων των ΜΚΟ (γραμματειακή υποστήριξη, τηλεφωνικά κέντρα, στελέχωση γραφείων κλπ).

Και αν η απλή καταγραφή των εθελοντικών οργανώσεων σε ένα διαδικτυακό χάρτη, φαίνεται σχετικά αθώα, δεν συμβαίνει το ίδιο με το workshop εκπαίδευσης ΜΚΟ για την αξιοποίηση των εθελοντών τους, που διοργάνωσε το Volunteer4Greece, μια διαδικτυακή πλατφόρμα αναζήτησης εθελοντικής εργασίας. Είναι πασιφανές πως το TED περνά στην επόμενη πίστα: από την απλή προώθηση της ιδέας του εθελοντισμού, στη δημιουργία της αντίστοιχης φάμπρικας. Γιατί στην Ελλάδα των 1.345.387 (καταγεγραμμένων) ανέργων, είναι μιζέρια, σπατάλη δημιουργικών δυνάμεων, ακόμα και ένδειξη αντικοινωνικής συμπεριφοράς των πολιτών να διεκδικούν θέσεις εργασίας, αξιοπρεπή αμοιβή και όρους εργασίας, συλλογικές συμβάσεις εργασίας αλλά δεν είναι επουδενί ντροπή και πλήρης υποταγή στα συμφέροντα των κάθε είδους αφεντικών, η διαφήμιση της δωρεάν εργασίας και τα προγράμματα εκπαίδευσης των πολύ συχνά κρατικοδίαιτων και κατά τα άλλα Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων για την εύρεση και την αξιοποίηση δωρεάν ανθρώπινου δυναμικού. Όχι. Αυτό είναι φρέσκο, χαρούμενο, ακομπλεξάριστο και τρέντι.

Όσο περισσότερο διαβάζει κανείς για το TED, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεται πως πρόκειται για μια πλατφόρμα, όχι απλά διάδοσης ιδεών που αξίζει να ακουστούν, αλλά απόψεων  για τον τέλειο καθαγιασμό νεοφιλελεύθερων δογμάτων περί ηγεμονίας τηςελεύθερης αγοράς, της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και της επιχειρηματικότητας. Και όλα αυτά με την επίφαση της «ρήξης με το παρελθόν» και με μότο «η κρίση ως ευκαιρία». Περισσότερο αποκαλυπτικές όμως από τα επικριτικά άρθρα γνώμης αλλά και τα ελεγειακά κείμενα που εύκολα μπορεί κανείς να εντοπίσει σε εφημερίδες δεξιού προσανατολισμού, στάθηκαν ορισμένες από τις ομιλίες που έχουν «ανέβει» στο You Tube. Απολαύστε υπεύθυνα:

Ματθαίος Γιωσαφάτ: Life lessons from a Psychoanalyst («Μαθήματα ζωής από έναν ψυχαναλυτή»)

Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ, είναι κατά πολλούς, ο επιφανέστερος εκ των ψυχαναλυτών στην Ψωροκώσταινα, με πλούσιο βιογραφικό τόσο στα εσωτερικό της χώρας, όσο και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Φαίνεται πως αρέσκεται στο να ιδρύει και να συμμετέχει σε διάφορες εταιρείες και επιστημονικά σωματεία με μεγαλεπήβολα ονόματα, σε διεθνές, ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο. Αν κάνει κάποιος όμως τον κόπο να τα ψάξει όλα αυτά ένα προς ένα, διαπιστώνει πως ουσιαστικά πρόκειται για ενώσεις προσώπων-επαγγελματιών ενός κλάδου, που μπορεί ο οποιοσδήποτε να ιδρύσει και να διαφημίσει ως κάτι πρωτοποριακό ή σπουδαίο (π.χ Πανευρωπαϊκή Ένωση Επαγγελματιών Μεταφορέων Ταχυφαγείων για τη διάδοση των καλών πρακτικών στον κλάδο του «γρήγορου φαγητού»).

Η επιλογή του Γιωσαφάτ δεν ήταν τυχαία-θα το ομολογήσω. Πριν καιρό, ξεφυλλίζοντας το μπεστ σέλλερ του «Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια», έμαθα πως οι μπαχαλάκηδες (sic) είναι ψυχικώς διαταραγμένα παιδιά των Βορείων Προαστίων που οι μαμάδες τους δεν τα θήλασαν και δεν τα αγάπησαν όσο έπρεπε στα πρώτα χρόνια της ζωής τους, με αποτέλεσμα να εκθρέψουν ένα μίσος για την κοινωνία, το οποίο και εξωτερικεύουν με το να σπάνε τράπεζες και…γήπεδα.

Πάτησα λοιπόν, το play και αφέθηκα στην μαγεία των λόγων του για ένα απολαυστικό 18λεπτο, όπου η εναλλαγή των αντιδράσεών μου περιελάμβανε μάτια γουρλωμένα όλο έκπληξη, υστερικά γέλια ή αναστεναγμούς απόγνωσης. Αυτός ο μονόλογος, που θα ζήλευε η 90χρονη θεια μου η Μερόπη από την Κάτω Ραχούλα, είχε ως κεντρικό νόημα την Παγκάλια ρήση «Μαζί τα φάγαμε». Ο στοχαστής Γιωσαφάτ μιλά για μια κοινωνία σε διάλυση, χωρίς να αναφέρεται στις οικονομικές προεκτάσεις του όλου προβλήματος. Περιγράφει μια κατάσταση ανομίας (όχι φυσικά από την πλευρά του κράτους και της εξουσίας), όπου οι βασικές παθογένειες της κοινωνίας αφορούν τονυπερκαταναλωτισμό και την απουσία ομαδικού πνεύματος. Αυτή τη δεύτερη έρχεται να διορθώσει το TEDx, που μπορεί να μας βοηθήσει να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Σε σχέση με το πώς συνδέεται ο υπερκαταναλωτισμός με την σήψη και την παρακμή της ελληνικής κοινωνίας (σε αυτήν την φάση της κρίσης τουλάχιστον, που άνθρωποι πεθαίνουν από τη φτώχεια, το κρύο και τις αναθυμιάσεις των αυτοσχέδιων μαγκαλιών) η μόνη πιθανή εξήγηση είναι πως ο κ. Γιωσαφάτ προφανώς πιστεύει πως την πλειονότητα της κοινωνίας αυτής την αποτελούν οι πελάτες του. Μας λέει, λοιπόν, πως βλέπει πολλούς ασθενείς, κυρίως νέα παιδιά (14-15 ετών) τα οποία υποφέρουν από το συναισθηματικό κενό που τους έχουν δημιουργήσει τα πολλά καταναλωτικά αγαθά, τα πολλά ναρκωτικά και το πολύ σεξ. Εύλογα συνάγει και αυτός πως αυτά είναι και τα προβλήματα ολόκληρης της κοινωνίας μας.

Αυτήν την αβάσταχτης ελαφρότητας ανάλυση του κοινωνικού γίγνεσθαι, διαδέχεται μια βαθύτατα και σε εξοργιστικό σημείο αντιδραστική ερμηνεία των αιτιών της κρίσης: η Ελλάδα ήταν το κακομαθημένο παιδί της Ευρώπης που αρνούνταν να προβεί στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για να προοδεύσει. Τώρα όμως, τα μνημόνια μας φέρνουν τα θετικά στοιχεία και τις αλλαγές που έπρεπε να είχαμε κάνει από μόνοι μας. Ένα ακόμα λάθος μας ήταν πως πάντα πιστεύαμε πως άλλοι φταίνε για τα προβλήματά μας. Για αυτό και στρεφόμασταν ο ένας εναντίον του άλλου ή όπως τόσο εύγλωττα το θέτει και ο ίδιος: «για αυτό έχουμε συνέχεια φασαρίεςδικτατορίες, το ένα κόμμα εναντίον του άλλου»… Είναι αισιόδοξος όμως γιατί-χωρίς να ξέρει πως-αυτή η περιπέτεια θα μας κάνει τελικά να πορευτούμε όλοι μαζί αδελφωμένοι, χέρι-χέρι.

Έτσι, απλά και αβίαστα λοιπόν, σε 18 λεπτά, η θεωρία των δύο άκρων συναντά τη νεοφιλελεύθερη προπαγάνδα, το ξέπλυμα της Χούντας και την εξίσωσή της με τα θύματά της, το βολικό αυτομαστίγωμα του λαουτζίκου για να φτάσει στη σχεδόν χριστιανική λύτρωση του αμαρτωλού μέσα από το καθαρτήριο των μνημονίων και της Τρόικας. Και όλα αυτά απευθύνονται στα ευήκοα ώτα του-65 € το κεφάλι-κοινού: ο γλυκύτατος και προσηνής, στα μάτια του κοινού, παππούλης χειροκροτήθηκε ολόθερμα και με μεγάλο ενθουσιασμό για τα αποστάγματα της σοφίας που καταδέχτηκε να μοιραστεί μαζί τους. Είναι οι στιγμές που κάποια ελπίδα που ίσως έχεις  για αυτήν κοινωνία, φτερουγίζει μακριά, αφήνοντάς σε μόνο, γεμάτο απόγνωση.

Chris Dellarocas: Reinventing University («Επανεφευρίσκοντας το πανεπιστήμιο»)

Η απόγνωση, όμως δεν κρατάει για πολύ. Έρχεται ο επόμενος ομιλητής, να τη διώξει μακριά, δίνοντας τη θέση της στην αυθόρμητη, αβίαστη και γνήσια οργή. Για την ιστορία, ο Chris Dellarocas είναι τακτικός καθηγητής στο τμήμα Διοίκησης Πληροφοριακών Συστημάτων της σχολής Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου της Βοστώνης.

Στην ομιλία του, ο κ. Dellarocas μας παρουσιάζει το πανεπιστήμιο του (όχι και τόσο μακρινού) μέλλοντος, όπως το οραματίζεται αυτός, αλλά κυρίως η αγορά εργασίας. Το πανεπιστήμιο αυτό δεν έχει καμία σχέση με την μετάδοση της γνώσης, της παιδείας και της μόρφωσης, ως βασικά δικαιώματα ενός ανθρώπου. Αγνοεί επιδεικτικά τον ρόλο που αυτές μπορούν να επιτελέσουν στη διαμόρφωση ενός ολοκληρωμένου πνευματικά ατόμου με κριτική σκέψη και πνευματικό υπόβαθρο. Η εξίσωση που αντικαθιστά όλα τα παραπάνω είναι απλή: γνώση=ένα περιουσιακό στοιχείο, εργαλειακής χρησιμότητας, το οποίο πουλάει ο εργαζόμενος για να ορθοποδήσει στη ζούγκλα της αγοράς και του ανταγωνισμού.

Από αυτό το σημείο και πέρα, παύει και επίσημα να ασχολείται με τα ζητήματα της «γνώσης» και της «μόρφωσης» και αποκαλύπτει το πραγματικό διακύβευμα της όλης υπόθεσης: την επαγγελματική επιτυχία. Το πανεπιστήμιο λοιπόν, είναι ουσιαστικά το ενδιάμεσο στάδιο διαμόρφωσης του μελλοντικού εργαζόμενου, οποίος θα πρέπει να καταστήσει τον εαυτό του αρκετά ανταγωνιστικό, ώστε να τον προτιμήσουν οι εταιρείες-υποψήφιοι εργοδότες του. Και ο  καλύτερος τρόπος να γίνει αυτό είναι αυτοί οι τελευταίοι να αντικαταστήσουν το πανεπιστήμιο στον ρόλο του ως αποκλειστικό πάροχο γνώσης, αλλά και να καταστούν κυρίαρχοι στην επιλογή των επιστημών που κρίνεται σκόπιμο να σπουδάσουν οι σημερινοί φοιτητές και αυριανοί υπάλληλοί τους. Η επαγγελματική επιτυχία στηρίζεται στην καινοτομία, στην ατομική ευελιξία, στηδιαφορετικότητα (ιερές έννοιες του νεοφιλελευθερισμού).

Ποιο είναι τελικά το προτεινόμενο νέο μοντέλο του (μη)πανεπιστημίου που προσπαθεί να μας πλασάρει εδώ ο κ. Dellafragas; Είναι η αντικατάστασή του από τις τεχνολογίες του διαδικτύου. Ήδη κάποια από τα καλύτερα πανεπιστήμια παγκοσμίως έχουν αναπτύξει διαδικτυακές πλατφόρμες (Moocs) που δίνουν τη δυνατότητα σε νέους σε όλο τον κόσμο να παρακολουθήσουν μαθήματα που πριν δεν μπορούσαν. Αυτό που τεχνηέντως αποκρύπτεται είναι ότι τα μαθήματα αυτά έχουν δίδακτρα. Συνεπώς, η οικονομική ευχέρεια ή η απουσία αυτής εξακολουθούν να επηρεάζουν άμεσα την υποτιθέμενη «ελεύθερη πρόσβαση στη γνώση» (σε αντίθεση με το «απαρχαιωμένο» μοντέλο του δημόσιου και δωρεάν πανεπιστημίου). Τα ποσοστά ολοκλήρωσης των κύκλων αυτών των μαθημάτων είναι κάτω από 10%, ενώ μεγάλο μέρος των διαδικτυακών φοιτητών αποχωρεί ήδη από την πρώτη εβδομάδα των «παραδόσεων». Η ανθρώπινη επαφή και αλληλεπίδραση τόσο με τους διδάσκοντες, όσο και με τους υπόλοιπους φοιτητές αντικαθίστανται από την παρακολούθηση διαλέξεων μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή ή του τάμπλετ. Επιπλέον, αμφίβολη είναι και ηαπόκτηση πλήρους επιστημονικής γνώσης σε τεχνικά επαγγέλματα, χωρίς να ο φοιτητής να έχει μπει ποτέ του σε εργαστήριο. Τέλος, οι «φοιτητές» που τελικά ολοκληρώνουν κάποιο κύκλο σπουδών λαμβάνουν ένα πιστοποιητικό, στα «ψιλά γράμματα» του οποίου αναγράφεται «Το πανεπιστήμιο […] δεν μπορεί να εγγυηθεί την ταυτότητα του ατόμου που παρακολούθησε αυτό το διαδικτυακό μάθημα.» Πτυχίο με…επιφύλαξη.

Όλα τα παραπάνω δεν φαίνεται να απασχολούν διόλου τον αεικίνητο ομιλητή, ο οποίος βλέπει πια μπροστά του να ξετυλίγεται η εικόνα του πρώην φοιτητή, νυν εργαζόμενου. Τα τετραετή προγράμματα σπουδών αντικαθίστανται από «πλάνα ζωής» δια βίου μάθησης, που θα περιλαμβάνουν διαδικτυακές δραστηριότητες, πρακτικές ασκήσεις σε εταιρείες κλπ, οι οποίες θα διαρκούν για ολόκληρη τη ζωή του εργαζομένου. Οι εταιρείες, αποδεσμευμένες πια από τον βραχνά της βαθμολογίας των παραδοσιακών πανεπιστημίων, θα αντικαταστήσουν τα πτυχία από ηλεκτρονικά χαρτοφυλάκια εργαζομένων, επιλέγοντας τους καλύτερους παγκοσμίως (γιατί «όταν κάποιος διακριθεί σε ένα μάθημα ανάμεσα σε χιλιάδες σε όλο τον κόσμο, σημαίνει κάτι παραπάνω από ένα «δέκα» σε ένα μάθημα του παν/μιου Αθηνών»). Αν η σημερινή αγορά εργασίας σας φαίνεται ζούγκλα, φανταστείτε ΑΥΤΗ την πραγματική παγκοσμιοποίηση του ανταγωνισμού.

Είναι αξιοσημείωτο πως όση ώρα κράτησε η διάλεξη αυτή, το κοινό παρακολουθούσε μαγεμένο, κρατώντας σημειώσεις, τουιτάροντας, ή κοιτώντας κάτι στο τάμπλετ (μπορεί να έψαχναν να γραφτούν σε κάνα mooc, ποιος ξέρει). Η μοναδική στιγμή που αντέδρασαν, επιβεβαιώνοντας τον ομιλητή, ο οποίος πρέπει να είχε προβάρει πολλές φορές την ομιλία του και να είχε φανταστεί αυτήν ακριβώς την στιγμή με ρίγη συγκίνησης να διατρέχουν την ραχοκοκαλιά του, ήταν όταν αυτός είπε, χαμογελώντας πονηρά: «Τα ελληνικά πανεπιστήμια θα πρέπει να προσαρμοστούν γρήγορα σε αυτά τα νέα δεδομένα, αλλιώς την επόμενη φορά που θα τα κλείσουν, μπορεί να διαπιστώσουν πως κανείς δεν νοιάζεται αν θα τα ξανα-ανοίξουν». Κατόπιν αποχώρησε με αυτοπεποίθηση, ενώ αποθεωνόταν από καταιγισμό χειροκροτημάτων.

Το βασικό πρόβλημα, όμως, με αυτές τις ομιλίες δεν είναι μόνο το περιεχόμενό τους και η σαφής-με ελάχιστες εξαιρέσεις-νεοφιλελεύθερη τους τοποθέτηση. Είναι πως το γεγονός πως πρόκειται για μονολόγους, χωρίς καμία δυνατότητα παρέμβασης εκ μέρους του κοινού ή έστω, συζήτησης με αυτό. Δεν δίνεται ποτέ και σε κανέναν η δυνατότητα να αμφισβητήσει την αυθεντία και το αλάθητο των ομιλητών. Η’ μάλλον, για να είμαστε ακριβής, αυτή παρέχεται σε όσους θεατές έχουν προμηθευτεί το εισιτήριο των 200€ που μπορούν να έχουν μια πριβέ συνάντηση με τους ομιλητές… Αυτοί, άλλωστε έχουν επιλεγεί από μια αφανή «κριτική επιτροπή», εμφανίζονται μπροστά σε ένα κοινό, που τους αντιμετωπίζει εξ ορισμού σαν αυθεντίες, στο οποίο απευθύνονται για 18 λεπτά και κατόπιν εξαφανίζονται πίσω από τις κόκκινες βελούδινες κουρτίνες σαν άλλοι ταχυδακτυλουργοί. Τελικά, αν κάτι χαρακτηρίζει το TED, δεν είναι η διάδοση ιδεών, αλλά ο έλεγχος και η λογοκρισία αυτών.

Το γεγονός αυτό δεν φαίνεται να απασχολεί διόλου το προαναφερθέν κοινό που ψάχνει μέσα στις ομάδες των ομιλητών τους προσωπικούς του Μεσσίες.  Άλλωστε, πόση να είναι η διάθεση αμφισβήτησης ευθύς εξ αρχής από ένα σχετικά ομοιογενές κοινό, που έχει προσέλθει ευλαβικά σε έναν new age Ναό της Γνώσης για να ακούσει βολικές «αλήθειες» από το στόμα πάσης φύσεως doers, innovators, thought leaders, με την προσδοκία να του μεταδοθούν (και όχι να συζητήσει ή να αξιολογήσει) ιδέες και αντιλήψεις; Πληρώνει για να του χαϊδέψουν τα αυτιά, να του πουν πως όλα είναι δυνατά, πως αν το θέλει πραγματικά, μπορεί να πετύχει. Αυτό που δεν του λένε είναι πως πολλοί από τους πεφωτισμένους ομιλητές που σήμερα υποκρίνονται πως μεταδίδουν τις φανταστικές τους εμπειρίες και γνώσεις είναι τα αυριανά αφεντικά του, αυτά που, σε συνεργασία με την πολιτική εξουσία, έχουν φροντίσει να μπει σε μια αγορά εργασίας χωρίς δικαιώματα, ασφάλιση, ένσημα και αξιοπρεπή μισθό. Και όλα αυτά του τα πουλάνε σήμερα με το φανταχτερό περιτύλιγμα των ιβέντ του TED.

ΔΕΙΤΕ, ΔΙΑΒΑΣΤΕ:

http://parallaximag.gr/thessaloniki/tedx-athens-2012-polemontas-ti-mizeria#sthash.Xzc79u8b.dpuf

http://www.ted.com/pages/speakingatted

http://info-war.gr/2013/12/%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD%CF%80%CE%BD%CF%8D%CE%BA%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-tedx-athens/

HYPERLINK “http://www.ted.com/pages/tedlive&#8221http://www.ted.com/pages/tedlive

http://www.ted.com/pages/ted_conferences_registration_policies

parallaximag.gr/thessaloniki/tedx-athens-2012-polemontas-ti-mizeria#sthash.Xzc79u8b.dpuf

http://blog.tedxathens.com/%CE%BC%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BA%CF%80%CE%B1%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CF%85%CF%83/

http://en.wikipedia.org/wiki/Massive_open_online_course

http://www.aaronjarden.com/uploads/3/8/0/4/3804146/coresra_cert_healthcare_innovation_and_entrepreneurship.pdf

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Τα Πνιγμένα Παιδιά των Απόκληρων και η Γλώσσα της Εξουσίας

πνιγηκαμε

Φαρμακονήσι, Πάλαιρος, Λαμπεντούζα, Έβρος, Γιβραλτάρ

*

«… δεν πρέπει να πέφτει λάσπη, ιδιαίτερα σε ανθρώπους σαν τους άνδρες του λιμενικού που κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες και για την προστασία των συνόρων και για την προστασία της ανθρώπινης ζωής. »

Σ. Κεδίκογλου – Κυβερνητικός εκπρόσωπος για Φαρμακονήσι

Το καθεστώς θέλει το καλό μας . Αυτή είναι η βάση. Όλα συνεπώς  ξεκινάνε από τις  αυταπόδεικτες καλές προθέσεις των λιμενικών. Από τη συνεχή επανάληψη του ότι δεν είναι δυνατόν να έπνιξαν τους ανθρώπους. Όταν ειπωθεί πέντε χιλιάδες φορές, έχει εντυπωθεί πλέον στο συλλογικό υποσυνείδητο. Το εκκωφαντικό κλάμα των ανθρώπων που έχασαν τα παιδιά τους μπορεί να ισοσκελιστεί μόνο με τέτοιου τύπου επικοινωνιακές  μαγγανείες.  Μετά από κάνα- δυο μέρες δίπλα στην αυτονόητη θλίψη συμπληρώνεται και το ‘‘πάντως και οι άλλοι δεν μπορεί να τους έπνιξαν έτσι,  κάτι άλλο θα έγινε’’. Μετά έρχονται και όλα τα υπόλοιπα, οι φασίστες να φωνάζουν για τα παιδιά του λαού που θαλασσoπνίγονται για την πατρίδα, οι ανακοινώσεις, τα  κροκοδείλια δάκρυα  – ακόμα και τώρα ελάχιστων – δημοσιογράφων, η διεθνής εικόνα της χώρας, τα ‘‘ ότι έγινε, έγινε’’. Ο πρωταρχικός σκοπός επετεύχθει. Η αποπολιτικοποίηση του γεγονότος, ότι δηλαδή υπάρχει εντολή για κυνήγι των σκαφών μέχρι την Τουρκία, αλλιώς βίαιη επαναπροώθηση,  πέρασε σε δεύτερη μόιρα.  Σε πρώτο χρόνο – και αυτό είναι πολύ σημαντικό – δεν κατηγορήθηκε το καθεστώς και οι εντολές του αλλά τα μαντρόσκυλα του και ο τρόπος με τον οποίο τις εκτελούν. Αποσιωπήθηκε το διαρκές έγκλημα. Αποσιωπήθηκε ότι για το καθεστώς το πρόβλημα δεν ήταν τα νεκρά γυναικόπαιδα αλλα οι επιζώντες.

*

«Δεν μπορούν όλα αυτά να αποτελούν αντικείμενο χαζής εκμετάλλευσης, δεν πιστεύω ότι κανείς θέλει να ανοίξουμε τις πύλες και όλοι οι μετανάστες να απολαμβάνουν άσυλου στη χώρα. Ο Μουίζνιεκς και διάφοροι άλλοι θέλουν να προκαλέσουν πολιτικό θέμα στην Ελλάδα.»

Μ. Βαρβιτσιώτης – Υπ. Ναυτιλίας για Φαρμακονήσι

Ο νέος ολοκληρωτισμός στηρίζεται σε μύθους.  Το καθεστώς θέλει το καλό μας, αντιθέτως με τους ξένους, φτωχούς και πλούσιους, αφέντες και σκλάβους. Απέναντι  στα αναπάντητα ερωτήματα, προβάλλεται το υποτιθέμενο κοινό συμφέρον που προκύπτει από τα κλειστά σύνορα , με μόνη εγγύηση  ότι οι επικριτές δεν είναι μέρος του ελληνικού κράτους. Οι μπάτσοι ελέγχουν τους μπάτσους, οι καθεστωτικοί βουλευτές προεδρεύουν σε επιτροπές  που δικάζονται καθεστωτικοί βουλευτές και συνεπώς οι μόνοι που είναι   αρμόδιοι  να μιλήσουν για τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι οι καραγκιόζηδες που ορίζει το ίδιο το καθεστώς. Θα ήτανε γελοίο εάν δεν ήταν εφιαλτικό, το καθεστώς αποτελεί την Αλήθεια, την αρχή και τέλος της, την ερώτηση και την απάντηση. Όλα τα υπόλοιπα αποτελούν μέρος της διεθνούς συνωμοσίας.

*

«Οι κατηγορίες κατά του Σώματος  είναι άκριτες, βιαστικές και γενικευμένες που αποσκοπούν μόνο στη δημιουργία εντυπώσεων  και τη μείωση του κύρους  του Λιμενικού»

Ανακοίνωση του αρχηγείου του Λιμενικού

Οι λιμενικοί στην  αρχή έπνιξαν εννιά μωρά και τρεις γυναίκες , μετά συνέλαβαν  και έδειραν  τους επιζήσαντες, πλαστογράφησαν τις μαρτυρίες  ανθρώπων που μόλις έχασαν τις οικογενειές τους και μετά κρύφτηκαν πίσω από τους ανωτέρους τους. Δεν βρέθηκε ένας να πει μια λέξη λόγω τύψεων και ταυτόχρονα ένας να αποποιηθεί τις ευθύνες του και να πεί ότι αυτές ήταν  οι εντολές.  Αντί για αυτό οι αρχηγοί τους ανακάλυψαν συνωμοσίες από τον εσωτερικό εχθρό, τους κομμουνιστές  και τους εαμοβούλγαρους. Η αδυναμία να εξηγηθούν αυτά που δεν πρέπει να εξηγηθούν οδηγεί πάλι στους μύθους , αδιαφορώντας για την ανάγκη λογικής ερμηνείας του γεγονότος  και αδιαφορώντας επίσης για τη θολή εικόνα – και αυτών – των ανθρωποειδών που  στιγματίζεται από το αναπάντητο ερώτημα : πως και γιατί ρε γαμημένοι μισθοφόροι, άνθρωποι που μόλις έχασαν τα παιδιά τους, αποσκοπούν στη μείωση του κύρους του Λιμενικού;

*

«…Όμως είναι επίσης προφανές ότι η τρομοκρατία μπορεί να εκμεταλλευθεί το φαινόμενο της παράνομης μετανάστευσης προς όφελός τους. Σε καθε περίπτωση η τρομοκρατία συνδέεται με διάφορες μορφές οργανωμένου εγκληματικότητας.»

Ν.Δένδιας – Υπ. Δημοσιας Τάξης  με αφορμή το Φαρμακονήσι

Σε αυτή τη ζωή υπάρχουν δύο αντιμαχόμενες πλευρές. Ο νόμος και οι παράνομοι. Οι μικροπαραβατικοί, οι αναρχικοί, οι πάμφτωχοι,  οι ένοπλοι αντάρτες, οι άστεγοι, οι πρεζάκηδες, οι μαφιόζοι, οι μετανάστες, οι καταληψίες, αυτοί που κλέβουν ρεύμα, οι διαδηλωτές, οι πρόσφυγες, οι χούλιγκανς, τα πολιτικά άκρα, όλοι ανεξαιρέτως αποτελούν τον εσωτερικό εχθρό ενός καθεστώτος που αρέσκεται στα ψυχιατρικά πειράματα. Οι  γελοίες  θεωρίες επιστημονικής φαντασίας  με τις οποίες όλοι αυτοί  αποτελούν μια ενιαία ομάδα ή υπακούν σε κάποιο κοινό κέντρο, έχουν αρχίσει να διατυπώνονται πλέον ανοιχτά, αφού οι αποβλακωμένοι που ψάχνουν στη φαντασία τους τον υπαίτιο της προσωπικής τους δυστυχίας  αυξάνονται γεωμετρικά. Η γενική και αόριστη εγκληματικότητα  αποτελεί την προυπόθεση για να επιτευχθεί  η  εξύψωση  του μπάτσου, να αποπολιτικοποιηθεί ο ρόλος του και να αποτελέσει τη βάση του νέου ολοκληρωτισμού. Σε ένα καθεστώς χτισμένο στον επικοινωνιακό τρόμο ο μπάτσος δεν είναι εργαλείο, είναι ο σκληρός πυρήνας του κράτους, είναι η εξουσία και ο υπήκοος, ο καλός πολίτης και ο καλός ρουφιάνος, ο άτεγκτος τιμωρός και ο φιλήσυχος οικογενειάρχης. Ο μπάτσος είναι η ψυχή και η σάρκα του καθεστώτος και οι 80.000 μπάτσοι είναι ο στρατός που το προστατευεί. Οι παράνομοι είναι η  αντίστροφη εικόνα, η αναγκαιότητα, ο θεμελιώδης λίθος της καθεστωτικής ιδεολογίας. Τα νεκρά βρέφη  στο Φαρμακονήσι είναι πρωτίστως παράνομοι μετανάστες και δευτερευόντως νεκρά βρέφη.

*

 «… εγώ δεν δέχομαι την ευθύνη της δικής μας πολιτείας, αν ο άλλος  Γενάρη μήνα αποφασίζει να βάλει το παιδί του σε μια βάρκα και πνίγονται.»

Ι.Πρετεντέρης  –  Επιφανής Καθεστωτικός Δημοσιογράφος

Η ζωή, η καθημερινότητα και  η κοινωνική συναίνεση  είναι πρώτα και κύρια Θέαμα. Η τραγωδία στο Φαραμακονήσι είναι θέαμα προς  τέρψιν των τηλεθεατών. Τα νεκρά παιδιά είναι αριθμοί, είναι δέκα νεκροί από τους εκατόν εξήντα που πνίγηκαν εκεί κοντά τους τελευταίους δεκαοχτώ μήνες. Το Φαρμακονήσι πλέον είναι μακριά όπως μακριά είναι η Αίγυπτος και η Συρία όπου επίσης πεθαίνουν άνθρωποι. Εφόσον είναι μακριά, μπορεί και να είναι εμπόλεμη ζώνη, οπότε και τα διάφορα ανθρωποειδή του λιμενικού μπορούν να επιβιώνουν πνίγοντας ανθρώπους. Αφού είναι μακριά δεν είναι βίωμα και συνεπώς είναι Θέαμα. Ο επικοινωνιακός τρόμος ορίζει ότι μόνος τόπος που είναι κοντά  είναι το σπίτι – και μόνο αυτό –  των αυτοκτονικά εσωστρεφών και εσωστρεφώς αυτοκτονικών νοικοκυραίων. Μακριά από το σπίτι, τους κανόνες τους ορίζει το καθεστώς. Μακριά από το σπίτι δεν φταίμε εμείς, δεν φταίει κανένας, τα πράγματα είναι άγρια. Ότι έγινε, έγινε.

*

«Ας κρατήσουμε όμως και κάποιες επιφυλάξεις για αυτούς τους μετανάστες κι ας προβληματιστούμε για το πώς θα τελειώσει αυτό το βασανιστήριο, όπου εξελίσσεται σε πρώτο εθνικό κίνδυνο: για το πώς θα ξεπεράσουμε τα 2 εκατομμύρια των λαθρομεταναστών, κατά 95% μουσουλμάνων, οι οποίοι έχουν εγκατασταθεί στη χώρα μας».

Β.Καπερνάρος  –  Βουλευτής ΑΝ.ΕΛ

Τα βρέφη δεν έχουν ούτε θρησκεία, ούτε γλώσσα, ούτε προσωπικότητα,  αυτά διαμορφώνονται στη συνέχεια από το κοινωνικό περιβάλλον και συνεπώς δεν φέρουν κάποιο προπατορικό αμάρτημα, δεν είναι ένοχοι για αυτά που έκαναν ή κάνουν ή κατηγορούνται ότι κάνουν ή δεν έκαναν ποτέ οι προγονοί τους. Υποτίθεται ότι η ανθρωπότητα έχει φτάσει στο σημείο που αυτό είναι δεδομένο.  Η  οπαδοί της εθνικής ομοψυχίας δεν ξέρουν από αυτά . Η οικοδόμηση της νέας εθνικής ιδεολογίας όπου όλοι μαζί πλούσιοι και φτωχοί δουλεύουν για την πατρίδα εμπεριέχει πολύ πατρίδα, πολύ θρησκεία, πολύ χούντα και πολύ οικογένεια.  Όλα εθνικά, ομοιόμορφα και φοβικά.  Και όλα   προσπαθούν να κρύψουν την αθλιότητα μιας ιδέας  που θεωρεί ότι  κινδυνεύει από βρέφη  και που οι φανατικοί υπέρμαχοι του είναι τόσο αδίστακτοι που δεν σέβονται ούτε την μνήμη τους.

*

«Πόσο επιβαρύνεται  ετήσιος προϋπολογισμς των  Υπουργείων εξαιτίας των επιχειρήσεων διάσωσης  των λαθρομεταναστών;»

Α.Γεωργιάδης – Υπ.Υγείας  ερώτηση στη Βουλή το 2012

Πόσο κοστίζει η ζωή σε  συνθήκες   ολοκληρωτισμού;  Πόσο η ζωή των παιδιών στο Φαρμακονήσι και πόσο η ζωή του Γεωργιάδη; Πόσο η ζωή παιδιών που δεν πρόλαβαν καν να μεγαλώσουν και πόσο οι ζωές των υπουργών  που ευθύνονται για τον θανατό τους; Το καθεστώς φροντίζει για την προστασία των πολιτών γιατί  η ιδιότητα του πολίτη θα αποτελεί προνόμιο μιας όλο και μικρότερης μερίδας του πληθυσμού.  Οι μετανάστες φέρουν την ιδιότητα του λαθραίου ακριβώς για να στερηθούν αυτή του πολίτη, την οποία θα στερηθούν άμεσα  και οι άστεγοι, οι πρεζάκηδες και οι τσιγγάνοι και στη συνέχεια όλο το κοινωνικό κομμάτι που σε πρώτο βαθμό εκτοπίζεται εκτός εργασίας ακριβώς για να εκτοπιστεί εκτός κοινωνίας σε δεύτερο βαθμό.  Η αξία της ανθρώπινης ζωής υπάρχει μόνο για τους αστούς και  τον καθεστωτικό θίασο, τους υπαλλήλους και τους χαφιέδες, τα μαντρόσκυλα και τους εκφωνητές των τηλεοπτικών ανακοινοθέντων. Οι πολίτες  είναι αναλώσιμοι και  οι απόκληροι περισσεύουν.

*

 «Έχει δίκιο η κ. Κατριβάνου.  Έκανε και αίτημα να τους πάρει στο σπίτι της  και εμείς πρέπει να το δεχτούμε»

Δ. Κυριαζίδης – Βουλευτής  Ν.Δ  ειρωνευόμενος  την ερώτηση  βουλευτή του  ΣΥΡΙΖΑ  σχετικά με την σύλληψη των διασωθέντων προσφύγων

Το καθεστώς δεν κρύβει πλέον το προσωπό του. Το μείγμα ταγματασφαλίτικης αισθητικής, θατσερικής λογικής και ναζιστικής κυνικότητας θα αποτελεί αυτό που θα βλέπουμε πλέον στις οθόνες του τρόμου και της αποβλάκωσης. Οι μετανάστες και συνολικότερα οι απόκληροι είναι απλά οι πρώτοι που μετά την αξιοπρέπεια τους, χάνουν και τη ζωή τους εντός των πλαισίων της κανονικότητας. Όσοι ακόμα πιστεύουν ότι η κρεατομηχανές θα σταματήσουν από μόνες τους δεν έχουν παρα να κοιτάξουν τα αίματα στα χέρια των λιμενικών και πόσο ταιριάζουν με τις καινούργιες χακί στολές με τη ραμμένη σβάστιγκα στο μπράτσο.

ΒΑΓΙΑΝ

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη στα Ιμαλάια! (video)

 

annarf_294608716Το μουσικό σχήμα ΑΝΝΑ RF, παρουσιάζει με τον δικό του μοναδικό τρόπο, το τραγούδι «Δακρυσμένα Μάτια» (“Weeping Eyes”) σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, από την οροσειρά των Ιμαλαΐων.

Οι ΑΝΝΑ RF κατάγονται από το Ισραήλ και παρουσιάζουν ένα μίγμα μεταξύ Δυτικής και Ανατολίτικης μουσικής, συνδέοντας αρχαία και μοντέρνα μουσικά όργανα, συνδυάζοντάς τα με ηλεκτρονικό ήχο. Όπως οι ίδιοι αναφέρουν «το παρελθόν, συναντά το παρόν σε έναν ήχο του μέλλοντος».

Η παραγωγή των τραγουδιών, αλλά και των βίντεο κλιπς, γίνεται από τα ίδια τα μέλη του σχήματος, είτε στο προσωπικό τους στούντιο στο Ισραήλ, είτε στο «κινητό» τους στούντιο, καθώς ταξιδεύουν συνεχώς σε όλον τον κόσμο.

Το «ANNA RF» αποτελεί έκφραση της Αραβο-εβραϊκής γλώσσας, με διπλό νόημα, καθώς σημαίνει «ξέρω»  και «δεν ξέρω», κάτι που, όπως το ίδιο το συγκρότημα αναφέρει, αποτελεί τη «φιλοσοφία» τους.

Leave a comment

Filed under Uncategorized