Ποιος είπε το «Όχι» ; Ο Μεταξάς ;…

Τι χρειάζεται αυτός ο τόπος; Αυτός ο τόπος «χρειάζεται Μεταξάδες» έλεγε από βήματος Βουλής ο χρυσαυγίτης υποφυρερίσκος, ο βουλευτής Παππάς. Όσο για τους  Γεωργιάδη – Βορίδη ήταν βουλευτές του ΛΑΟΣ όταν ο τότε αρχηγός τους, ο Καρατζαφέρης, επισκεπτόταν ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου 2011 το σπίτι του Μεταξά σε ένδειξη… «σεβασμού και μνήμης». Η δε «Καθημερινή» δεν έλειψε ποτέ από τα εκδοτικά εκείνα συγκροτήματα που επιδαψιλεύουν δάφνες στον «πατριώτη» Μεταξά που «είπε το Όχι». Μάλιστα η «Καθημερινή» το έχει πάει και παραπέρα. Ειδικά σε εκείνο το αφιέρωμά της για τον φασίστα Μεταξά, στις 4/8/2007 (ανήμερα, δηλαδή, της κήρυξης της δικτατορίας της «4ης Αυγούστου») όταν και ισχυριζόταν ότι η διακυβέρνηση Μεταξά, εκτός από πατριωτική» που ήταν, πορεύτηκε και με «χαρακτηριστικά φιλολαϊκού» καθεστώτος…

Είναι αλήθεια, λοιπόν, ότι ο Μεταξάς είπε «Όχι» το 1940; Το δικό του «Όχι» γιορτάζουμε τη Δευτέρα; Η’ μήπως ισχύει εκείνο που έλεγε για τον Μεταξά ο κεντρώος πολιτικός, ο Καφαντάρης, ότι δηλαδή: «Είπε το ΟΧΙ, ο μόνος Έλληνας που θα μπορούσε να πει το ΝΑΙ»; (1).

Όπως θα δούμε, το «Όχι» του Μεταξά δεν ήταν «Όχι» κατά του φασιστικού Άξονα. Δεν είχε φυσικά καμία σχέση με το «Όχι» του ελληνικού λαού. Το «όχι» του Μεταξά ήταν ένα τόσο δα … μικρούλι και ξέπνοο «όχι».

Το λέμε εξαρχής και θα το εξηγήσουμε:

Σε εκείνες τις ιστορικές συνθήκες το «όχι» του Μεταξά ήταν το «Ναι» του φασιστικού καθεστώτος της μεταξικής δικτατορίας υπέρ της Αγγλίας και όχι υπέρ των ελευθεριών του ελληνικού λαού. Και τούτο για δύο λόγους:

Πρώτον, διότι το ελληνικό κράτος, οι προύχοντες, οι κοτζαμπάσηδες του ελληνικού κράτους (και όχι φυσικά ο πένητας ελληνικός λαός) είχαν άρρηκτους δεσμούς διαπλοκής με το βρετανικό κεφάλαιο. Δεύτερον, διότι σε κρίσιμες στιγμές (όπως ένας Παγκόσμιος Πόλεμος) οι επιλογές στρατοπέδου από τους «Μεταξάδες» δεν γίνονται με βάση την ιδεολογία τους. Οι «Μεταξάδες» επιλέγουν συμμάχους σύμφωνα με τα ταξικά συμφέροντα που αυτοί εκπροσωπούν. Και τα ταξικά συμφέροντα που εκπροσωπούσε ο Μεταξάς και το καθεστώς του, ήταν απολύτως εξαρτημένα και διασυνδεδεμένα με την Αγγλία. Γεγονός που δεν θα μπορούσε να παραβλέψει ο – και κατά τα άλλα – πολύ καλός φίλος του Γκαίμπελς, ο Μεταξάς.

Αυτός ήταν ο «πατριώτης» που είπε το «Όχι» κατά του ναζισμού και του φασισμού;…

Για να αντιληφθεί κανείς τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα που παίζονταν στην Ελλάδα και το μέγεθος της οικονομικής επιρροής της Αγγλίας στη χώρα είναι ενδεικτικό το εξής στοιχείο:

Το εξωτερικό χρέος της χώρας το 1932 έφτανε τα 1,022 δισεκατομμύρια χρυσά φράγκα, ενώ το εσωτερικό χρέος ήταν 144 εκατομμύρια χρυσά φράγκα. Βασικοί δανειστές της χώρας και κάτοχοι των ελληνικών χρεογράφων ήταν ο οίκος «Hambro» του Λονδίνου, το συγκρότημα «Speyer and Co» της Ν. Υόρκης και η Εθνική Τράπεζα Αθηνών. Το 67,42% του εξωτερικού χρέους ήταν αγγλικά κεφάλαια, το 9,88% ήταν κεφάλαια των ΗΠΑ, το 7,52% ήταν γαλλικά κεφάλαια, το 5,40% σουηδικά, το 3,44% βελγικά. Μόλις το 1,7% ήταν γερμανικά και μόλις το 1,65% ήταν ιταλικά (2).

Επομένως, ήταν τέτοια η πρόσδεση της Ελλάδας στην Αγγλία, που το μεταξικό καθεστώς δεν θα μπορούσε ποτέ να διανοηθεί να σταθεί απέναντί της. Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος που οι ίδιοι οι Άγγλοι αποτιμούσαν το (φασιστικό) καθεστώς Μεταξά, το οποίο με την εγκαθίδρυσή του όχι μόνο δεν περιόρισε, αλλά αντίθετα ενίσχυσε τις σχέσεις της χώρας με την Αγγλία. Ο υφυπουργός της Αγγλίας, Ρ. Βάνσιταρτ, έγραφε σε υπόμνημά του το Μάη του 1937 για τις ελληνοβρετανικές σχέσεις: «Βρήκαμε ότι το καθεστώς Μεταξά είναι πολύ πιο συνεννοήσιμο από πολλά από τα προϋπάρχοντα καθεστώτα» (3).

Όσο για τον Μεταξά, τον Μάη του 1940, λίγους μήνες πριν την κήρυξη του πολέμου, έλεγε στην  «Ντέιλι Τέλεγκραφ»:«Είμεθα ουδέτεροι εφ’ όσον χρόνον η Αγγλία θέλει να είμεθα ουδέτεροι. Τίποτα δεν κάνομε χωρίς συνεννόησιν με την Αγγλία και, τις περισσότερες φορές ό,τι κάνομε γίνεται κατά σύστασιν ή παράκλησιν της Αγγλίας. Η Ελλάς είναι ζωτικό τμήμα της αγγλικής αυτοκρατορικής αμύνης» (4)

Την ίδια εποχή, στις 6/5/1940, παραμονές του πολέμου, επαναλάμβανε: «Είναι φυσικό, κράτη παραθαλάσσια σαν εμάς να είμεθα φιλικά με τους Άγγλουςκαι κράτη μεσόγεια σαν τη Βουλγαρία, με τους Γερμανούς. Η διαφορά των πολιτευμάτων δεν παίζει ρόλο (…). Και η Ιταλία στο βάθος, τη φιλία προς την Αγγλία ζητά. Μόνο που αυτή ακολουθεί το δρόμο του μεγάλου, ενώ εμείς είμαστε μικροί» (5)

Αλλά ακόμα και πριν από την κήρυξη της δικτατορίας του, ο Μεταξάς ήταν σαφής: «Αν και είναι βεβαίως παράτολμον εις την πολιτική να δημιουργή κανείς δόγματα, η Ελλάς δύναται να θέση ως δόγμα πολιτικόν ότι εν ουδεμία περιπτώσει δύναται να ευρεθή εις στρατόπεδον αντίθετον εκείνου εις το οποίον θα ευρίσκετο η Αγγλία. Δυνάμεθα τούτο να το θεωρήσωμεν ως δόγμα. Εγώ τουλάχιστον το ασπάζομαι» (6)

Το «Όχι» λοιπόν του Μεταξά δεν είχε τίποτα το «πατριωτικό». Ήταν… «συμφεροντολογικό». Και μάλιστα υπό την πιο ιταμή εκδοχή του «συμφέροντος». Δηλαδή του συμφέροντος ενός ταξικού καθεστώτος που, παρά τη διαφορά των πολιτευμάτων, συνέχιζε αδιατάρακτα την πρόσδεση της Ελλάδας υπό το «αγγλικό δόγμα» και αντιμετώπιζε τη χώρα ως «ζωτικό τμήμα της αγγλικής αυτοκρατορικής αμύνης».

 

Ο Μεταξάς περιχαρής στο πλευρό του υπουργού προπαγάνδας του Χίτλερ, του Γκαίμπελς, κατά την επίσκεψη του τελευταίου στην Αθήνα, στις 21/9/1936…

 

 

Αυτή ήταν η σχέση του Μεταξά με τον «πατριωτισμό».

Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά για ένα καθεστώς που δολοφονούσε  εργάτες, όπως δολοφόνησε ο Μεταξάς τους καπνεργάτες το ’36. Για ένα καθεστώς που διέπραξε το αδιανόητο: Παρέδωσε στην Γκεστάπο (και μάλιστα μετά από το ιστορικό γράμμα του Ζαχαριάδη) τους πραγματικούς πατριώτες, τους Έλληνες δημοκράτες και κομμουνιστές πολιτικούς κρατούμενους, που ζητούσαν να πολεμήσουν τον εισβολέα. Που διέδιδε τα «φώτα του ελληνικού πολιτισμού» μέσω των πρακτικών του Έλληνα «Μέγκελε», του αρχιδολοφόνου (και κατοπινού βουλευτή της ΕΡΕ) Μανιαδάκη, δεξί χέρι του Μεταξά, που πολλές από τις μεθόδους του στα μπουντρούμια της Ασφάλειας εφαρμόστηκαν στα χιτλερικά στρατόπεδα και στα μπουντρούμια των δικτατοριών της Λατινικής Αμερικής.

Δεν θα μπορούσε να έχει καμία σχέση με τον πατριωτισμό ένα καθεστώς, μέσω του οποίου, όπως ο ίδιος ο Μεταξάς έλεγε: «Η Ελλάδα έγινε ένα Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό…». Ένα καθεστώς που μετά τη στάση πληρωμών του 1932, κι ενώ η Ελλάδα πλήρωνε μετά από συμφωνίες με τους δανειστές το 30% των τόκων που χρωστούσε, εκείνο – το καθεστώς Μεταξά  – εξασφάλισε σε τοκογλύφους και κερδοσκόπους αποπληρωμές που έφτασαν μέχρι και το 43%. Δεν θα μπορούσε να έχει καμία σχέση με τον πατριωτισμό ένα καθεστώς που περιγράφεται ως εξής:

«Τα βασανιστήρια που εφάρμοσαν οι χαφιέδες της δικτατορίας (σ.σ.: του Μεταξά) εναντίον των αντιπάλων του καθεστώτος, των κομμουνιστών, σοσιαλιστών, δημοκρατικών, εναντίον των πρωτοπόρων εργατών, φοιτητών, αγροτών και διανοουμένων είναι πολύ δύσκολο να περιγραφούν. Το ρετσινόλαδο και ο πάγος ήταν από τις κυριότερες μεθόδους βασανισμού για την απόσπαση “ομολογιών” και “δηλώσεως μετανοίας”. Το βασανιστήριο του ρετσινόλαδου εφαρμοζόταν περίπου με τον παρακάτω τρόπο: Στο τραπέζι του ανακριτή – βασανιστή υπήρχαν τρία ποτήρια, το ένα με 30 δράμια, το άλλο με 75 και το τρίτο με 100 δράμια ρετσινόλαδο.

Αν ο ανακρινόμενος δεν ομολογούσε ή δεν υπέγραφε του έδιναν να πιει το πρώτο ποτήρι. Στην περίπτωση που αρνιόταν και έφερνε αντίσταση άρχιζαν το άγριο ξυλοκόπημα, τη φάλαγγα ή χρησιμοποιούσαν άλλες μεθόδους βασανισμού. Ύστερα από μισή ώρα, εφόσον ο αρχιβασανιστής – ανακριτής το έκρινε σκόπιμο, ακολουθούσε το δεύτερο στάδιο ανάκρισης και ο κρατούμενος έπινε το δεύτερο ποτήρι των 75 δραμιών. Αν η αντίσταση του κρατουμένου ήταν μεγάλη, ύστερα από ένα τετράωρο γινόταν και η τρίτη “ανάκρισις” και τον υποχρέωναν να πιει ένα ποτήρι των 100 δραμιών. Σ’ αυτό το διάστημα και αρκετές ώρες ύστερα από την επενέργεια του καθαρτικού, ο κρατούμενος ήταν κλεισμένος στο κελί του και δεν του επέτρεπαν να πάει στο αποχωρητήριο αποτέλεσμα ήταν ότι ο κρατούμενος γινόταν αληθινό ράκος και το κελί, στο οποίο τον άφηναν κλεισμένο τέσσερις, πέντε και περισσότερες μέρες, αληθινός υπόνομος. Το δεύτερο βασανιστήριο ήταν η στήλη πάγου. Ανέβαζαν τον κρατούμενο στην ταράτσα της Ασφάλειας και τον υποχρέωναν να καθίσει γυμνός πάνω σε μια στήλη πάγου. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο με του ρετσινόλαδου.

Ο κρατούμενος γινόταν αληθινό ράκος. Πολλές φορές οι βασανιστές τον υποχρέωναν να κάθεται τόση πολλή ώρα πάνω στον πάγο, ώστε ορισμένοι κρατούμενοι πάθαιναν κρυοπαγήματα (…). Άλλο βασανιστήριο ήταν τοτράβηγμα των νυχιών με τσιμπίδες. Σε άλλους έβαζαν σπίρτα στα νύχια και τα άναβαν ή τους έκαιγαν το κορμί με τσιγάρο. Άλλους τους χτυπούσαν με σακουλάκια άμμο στα πόδια. Το ξύλο και τα βασανιστήρια γίνονταν συνήθως στην ταράτσα της Γενικής ή Ειδικής Ασφάλειας για να μην ακούγονται οι φωνές του κρατουμένου (…). Οι βασανιστές του Κ. Μανιαδάκη χρησιμοποιούσαν και πολλά άλλα μέσα για να αποσπάσουν “ομολογίες” ή “δηλώσεις” και να υποτάξουν τους δημοκράτες στο φασιστικό καθεστώς. Μια μεσαιωνική μέθοδος βασανισμού που χρησιμοποιούσαν ήταν το σιδερένιο στεφάνι. Το περνούσαν στο κεφάλι του κρατουμένου και το έσφιγγαν σιγά σιγά όσο προχωρούσε η ανάκριση. Άλλο μέσο ήταν η περίφημη “πιπεριά” που προκαλούσε φοβερό άγχος στον κρατούμενο και η “γάτα” που καταξέσκιζε τις σάρκες. Η πιο συνηθισμένη μέθοδος ήταν η “φάλαγγα”. Αφού επί ώρες έδερναν οι βασανιστές τον κρατούμενο στα πέλματα με δεμένα πόδια σ’ ένα κρεβάτι ή μια καρέκλα, ύστερα τον υποχρέωναν να τρέχει ξυπόλυτος στην ταράτσα της Ασφάλειας.

Η ίδια ομάδα βασανιστών στην Ασφάλεια χρησιμοποιούσε και μια ακόμα βάρβαρη μέθοδο: Αφού έκανε ράκος τον κρατούμενο από το ξύλο, τον περιέλουζε κατόπιν με κουβάδες βρώμικο νερό (…). Υπολογίζεται ότι εκτός από τους δεκάδες αγωνιστές που πέθαναν από τις κακουχίες στις φυλακές και τις εξορίες και τις εκατοντάδες που παραδόθηκαν από το ξενοκίνητο καθεστώς της 4ης Αυγούστου στους Γερμανοϊταλούς κατακτητές και εκτελέστηκαν, 12 τουλάχιστον δολοφονήθηκαν στην περίοδο της 4ης Αυγούστου κατά τον ίδιο τρόπο στα διάφορα φασιστικά κάτεργα. Γενική αρχή του καθεστώτος ήταν “σακατεύετε, αλλά μη σκοτώνετε”. Οι αφηνιασμένοι βασανιστές δεν μπορούσαν πάντα να συγκρατήσουν το “ζήλο” τους σε ορισμένα όρια. Έπειτα, πολλές δολοφονίες έγιναν προμελετημένα, γιατί το καθεστώς ήθελε να “ξεπαστρέψει” και μερικούς για να φοβηθούν και να “σπάζουν” ευκολότερα οι άλλοι. Σε πολλές δεκάδες φτάνουν οι πολίτες που τρελάθηκαν, έγιναν φυματικοί ή ανάπηροι ή υπέφεραν για πολλά χρόνια ύστερα από τα βασανιστήρια (…)» (7).

Από τις τάξεις αυτού, του φασιστικού και δολοφονικού μεταξικού καθεστώτος, από τις τάξεις εκείνων που διόρισαν πρωθυπουργό τον Μεταξά το 1936, τους απόντες από το μεγαλειώδες «Όχι» του ελληνικού λαού στα βουνά, στις πόλεις και στα χωριά, βγήκαν οι δοσίλογοι, οι γερμανοτσολιάδες και οι ταγματασφαλίτες. Αυτοί που όταν ο ελληνικός λαός πολεμούσε και απελευθέρωνε τη χώρα από τους κατακτητές, εκείνοι έδιναν τον παρακάτω όρκο:

«Ορκίζομαι εις τον Θεόν τον άγιον τούτον όρκον, ότι θα υπακούω απολύτως ΕΙΣ ΤΑΣ ΔΙΑΤΑΓΑΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΑΔΟΛΦΟΥ ΧΙΤΛΕΡ. Θα εκτελώ πιστώς απάσας τας ανατεθεισομένας μοι υπηρεσίας και θα υπακούω άνευ όρων εις τας διαταγάς των ανωτέρων μου. Γνωρίζω καλώς, ότι διά μίαν αντίρρησιν εναντίον των υποχρεώσεών μου, τας οποίας διά του παρόντος αναλαμβάνω, θέλω τιμωρηθή ΠΑΡΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ».

(Ο Όρκος των Ταγμάτων Ασφαλείας)…

«Με αρχηγούς Σαμαρινιώτη, τον Σαράφη και τον Άρη, ξεψυχάει ο αγκυλωτός του φασισμού…»

 

 

Αντίθετα, οι πραγματικοί πατριώτες, αυτοί που μαζί με τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού έδωσαν τον αγώνα για το ψωμί, την τιμή και τη λευτεριά του λαού, ήταν οι άλλοι. Και οι όρκοι τους ήταν αυτοί:

   «Εγώ, παιδί του Ελληνικού Λαού, ορκίζομαι ν’ αγωνιστώ πιστά στις τάξεις του ΕΛΑΣ για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας, για τις ελευθερίες του Λαού μας, κι ακόμα, να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιός του αγρότη. Δέχομαι προκαταβολικά και την ποινή του θανάτου αν ατιμάσω την ιδιότητά μου ως πολεμιστής του Έθνους και του λαού και υπόσχομαι να δοξάσω και να τιμήσω το όπλο που κρατώ και να μην το παραδώσω εάν δεν ξεσκλαβωθεί η Πατρίδα μου και δεν γίνει ο Λαός νοικοκύρης στον τόπο του».

 (Ο Όρκος της πρώτης αντάρτικης ομάδας του ΕΛΑΣ στη Ρούμελη που έγραψε ο Άρης Βελουχιώτης και δόθηκε το 1942 στη Γραμμένη Οξιά).

«Ορκίζομαι στον Ελληνικό Λαό και τη συνείδησή μου, ότι θ’ αγωνισθώ έως την τελευταία σταγόνα του αίματός μου για την πλήρη απελευθέρωση της Ελλάδας από τον ξένο ζυγό. Ότι θα αγωνιστώ για την περιφρούρηση των συμφερόντων του Ελληνικού Λαού και την αποκατάσταση και κατοχύρωση των ελευθεριών και όλων των κυριαρχικών δικαιωμάτων του. Για τον σκοπό αυτό θα εκτελώ ευσυνείδητα και πειθαρχικά τις εντολές και οδηγίες των ανωτέρων μου οργάνων και θ’ αποφεύγω κάθε πράξη που θα με ατιμάζη σαν άτομο και σαν αγωνιστή του Εργαζόμενου Ελληνικού Λαού».

(Ο Όρκος του Ελασσίτη, όπως δημοσιεύτηκε στον «Απελευθερωτή», όργανο της ΚΕ του ΕΛΑΣ,  Αθήνα 27 Απριλίου 1943)

Αυτοί ήταν οι πατριώτες που είπαν το «Όχι» στην Κατοχή. Αυτοί, οι κυνηγημένοι από το καθεστώς Μεταξά πριν τον πόλεμο, οι κυνηγημένοι ΕΑΜίτες από το μετά Βάρκιζα και από το μετεμφυλιακό καθεστώς. Αυτοί ήταν που όταν χρειάστηκε έδειξαν το πώς οι πατριώτες αγαπούν την Ελλάδα. Όπως ακριβώς το είχε πει ο Μπελογιάννης στους στρατοδίκες του:

 «Με την καρδιά τους και με το αίμα τους».  

****

(1) Φοίβου Γρηγοριάδη: «Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας 1909 – 1940», εκδόσεις Κ. Καπόπουλος, τόμος 4ος, σελ. 344

(2)  «Ιστορία Ελληνικού Εθνους», «Εκδοτική Αθηνών» τόμος ΙΕ, σελ. 335-338

(3)  Γ. Ανδρικόπουλου: «Οι ρίζες του ελληνικού φασισμού», εκδόσεις «ΔΙΟΓΕΝΗΣ», σελ 25

(4)  «Τα Μυστικά Αρχεία του Φόρεϊν Οφφις», ΒΙΠΕΡ, εκδόσεις «ΠΑΠΥΡΟΣ», σελ. 76

(5) Ιωάννου Μεταξά:  «Ημερολόγιο», εκδόσεις «Γκοβόστης», τόμος Δ’, σελ. 467

(6) Ιωάννου Μεταξά: «Ημερολόγιο», τόμος Δ’, σελ. 77.

(7) Σπύρου Λιναρδάτου, «Η 4η Αυγούστου», εκδόσεις «Θεμέλιο»

Νίκος Μπογιόπουλος
enikos.gr
email: mpog@enikos.gr

Advertisements

1 Comment

Filed under Uncategorized

One response to “Ποιος είπε το «Όχι» ; Ο Μεταξάς ;…

  1. Σουλεϊμάν Σπάρτακος Μπαμπακόπιττα και Βάρα

    Καλείται ο κ. Μπογιόπουλος, μετά την αργία της 28ης Οκτωβρίου, να κάνει εγγραφή στο κοντινότερο νηπιαγωγείο της γειτονιάς του για να … ολοκληρώσει τις σπουδές του!

    1. ΑΝΑΓΝΩΣΗ
    Τις πρώτες πρωινές ώρες στις 28 Οκτωβρίου του 1940 η τότε Ιταλική Κυβέρνηση απέστειλε στην Ελλάδα τελεσίγραφο, δια του Ιταλού Πρέσβη στην Αθήνα Εμανουέλε Γκράτσι, ο οποίος και το επέδωσε ιδιόχειρα στον Ιωάννη Μεταξά, στην οικία του δεύτερου, στην Κηφισιά, με το οποίο και απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του Ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο προκειμένου στη συνέχεια να καταλάβει κάποια στρατηγικά σημεία του Βασιλείου της Ελλάδος, (λιμένες, αεροδρόμια κλπ.), για ανάγκες ανεφοδιασμού και άλλων διευκολύνσεών του, στη μετέπειτα προώθησή του στην Αφρική.
    Μετά την ανάγνωση του κειμένου ο Μεταξάς έστρεψε το βλέμμα του στον Ιταλό Πρέσβη και του απάντησε στα γαλλικά (επίσημη διπλωματική γλώσσα) την ιστορική φράση: «Alors, c’est la guerre», (προφέρεται από τα γαλλικά, αλόρ, σε λα γκερ, δηλαδή, Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμο), εκδηλώνοντας έτσι την αρνητική θέση επί των ιταμών ιταλικών αιτημάτων.
    O ίδιος ο Γκράτσι στα απομνημονεύματά του, που εξέδωσε το 1945, περιγράφει τη σκηνή: «Έχω εντολή κ. πρωθυπουργέ να σας κάνω μία ανακοίνωση και του έδωσα το έγγραφο. Παρακολούθησα την συγκίνηση εις τα χέρια και εις τα μάτια του. Με σταθερή φωνή και βλέποντάς με κατάματα ο Μεταξάς μου είπε: αυτό σημαίνει πόλεμο. Του απήντησα ότι αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί. Μου απήντησε ΟΧΙ. Του πρόσθεσα ότι αν ο στρατηγός Παπάγος…, ο Μεταξάς με διέκοψε και μου είπε: Ο Χ Ι ! Έφυγα ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΕΝΟΣ με τον ΒΑΘΥΤΕΡΟ ΣΕΒΑΣΜΟ, προ του γέροντος αυτού, που προτίμησε την ΘΥΣΙΑ αντί της ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΕΩΣ».

    ΠΗΓΗ: http://el.wikipedia.org/wiki/Επέτειος_του_Όχι (Ο κ. Μπογιόπουλος ΚΟΛΛΗΣΕ στην … ΠΡΩΤΗ παράγραφο, δεν μπόρεσε να φτάσει ΠΟΤΕ στην ΔΕΥΤΕΡΗ! Εσύ, φίλε αναγνώστη, ΜΠΟΡΕΙΣ?)

    2. ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗ
    Ο Ζαχαριάδης έγραψε όχι μία, αλλά τρεις επιστολές. Και είναι αυθεντικότατες και ιστορικότατες (μάλιστα προτείνω να τις διαβάζει ο αρθρογράφος στους συμμαθητές του, όταν … βελτιώσει την απόδοσή του στην ανάγνωση) γιατί ο ίδιος τις αναγνώρισε σαν ΓΝΗΣΙΕΣ στον Ριζοσπαστη στις 11/3/1947.

    Θαυμάστε:

    Επιστολή πρώτη του Ζαχαριάδη στις 31 Οκτωβρίου :

    «Προς τον Υφυπουργό Δημοσίας Ασφαλείας»

    Ανοιχτό Γράμμα

    O φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι Έλληνες παλεύουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος πού θέλει νά ζήσει πρέπει νά παλεύει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό τού Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.

    Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει νά εξοντωθεί αλύπητα. Στον πόλεμο αυτό πού τον διευθύνει ή κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει νά δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι μια καινούργια Ελλάδα της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική, ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ έναν πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό. Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και ή νίκη θα είναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν ατό πλευρό μας.

    ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

    Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ.
    —————————————————————————————-

    Επιστολή ΔΕΥΤΕΡΑ της 26 Νοεμβρίου 1940,

    «Μεταξάν Πρωθυπουργόν

    Ανοιχτό Γράμμα
    “Ολόκληρος ό λαός της Ελλάδας ξεσηκώθηκε σαν ένας άνθρωπος και χάλασε τά σχέδια τον φασισμού. Με το αίμα του ό λαός εξασφάλισε τη λευτεριά και την ανεξαρτησία του. “Εξω άπ’ αυτά ή Ελλάδα δεν έχει καμμιά θέση στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ανάμεσα στην Αγγλία και Ίταλία-Γερμανία. Αφού ό λαός μας υπερασπίσει αποτελεσματικά την ανεξαρτησία και την εθνική λευτεριά του, σήμερα ένα μοναχά πράμα θέλει: Ειρήνη και ουδετερότητα μέ τούτους τους όρους:
    1) Νά ξανάρθουν τά πράγματα όπως ήταν στις
    28 του Όχτώβρη 1940 δίχως καμιά έδαφική-οίκονομική-πολιτική ζημία σε βάρος της Ελλάδας.
    2) Οι πολεμικές δυνάμεις της Αγγλίας νά φύγουν όλες άπ’ τά χώματα και τά νερά της Ελλάδας.

    Με βάση τους δύο αυτούς όρους να ζητήσουμε αμέσως από την κυβέρνηση της Ε.Σ.Σ.Δ. να ΜΕΣΟΛΑΒΗΣΕΙ για να γίνει έλληνοϊταλική ειρήνη. Αυτό σήμερα είναι το ΜΟΝΑΔΙΚΟ έθνικολαϊκό συμφέρον. Και ή πράξη έχει αποδείξει ότι ΜΟΝΟΝ ή Ε.Σ.Σ.Δ. σήμερα έσωσε την ειρήνη και ουδετερότητα της Γιουγκοσλαβίας – Βουλγαρίας – Τουρκίας.
    Ν.Ζαχαριαδης

    Υ.Γ. Είμαστε υποχρεωμένοι να ζητήσουμε ειρήνη έντιμη και δίχως κυρώσεις και για να ξεκαθαρίσουμε άλλη μια φορά τόσο τον έθνικό-άμυντικό-άπελευθερωτικό χαρακτήρα τοϋ πολέμου πού κάνουμε, όσο και ότι είμαστε ξένοι προς τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο πού κάνουν οι πλουτοκρατικες μεγάλες δυνάμεις. Αν σήμερα δεν δουλέψουμε για μια έντιμη ειρήνη, ό πόλεμος θα χάσει για μας τον εθνικό αμυντικό χαρακτήρα του, θα γίνει κατακτητικός και τότε θά έχει αντίθετο το λαό.»

    26 τοϋ Νοέμβρη 1940
    Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ
    Γραμματεας της ΚΕ του ΚΚΕ
    ——————————————————————————————-
    ΤΡΙΤΗ επιστολή της 15 Ιανουαρίου 1941

    Αγαπητοί σύντροφοι
    Έχω για σας μια παράκληση: Να τυπώστε ,μοιράστε,τοιχοκολλήστε στην Αθήνα – Πειραιά- Θεσσαλονίκη, αν είναι μπορετό σ’όλη την χώρα και στο μέτωπο ,το παρακάτω γραμμα μου,
    ΚΡΑΤΑΤΕ ΨΗΛΑ την ΣΗΜΑΙΑ του ΚΚΕ και συνεχΊστε με πιο μεγάλη ορμή την πολιτική και οργανωτική σας δουλειά. Ζητω το ΚΚΕ και η ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗΣ
    Αθήνα ,15 Γενάρη 1941
    Ν. Ζαχαριάδης

    Για όλα τα μέλη και στελέχη των οργανώσεων του ΚΚΕ : (ΕΤΚΔ) και της ΟΚΝΕ (ΕΤΚΔΝ)

    «Τό γράμμα αυτό το γράφω, γιατί παρουσιάστηκε μια βασική ριζική διαφωνία μου μέ την Προσωρινή Διοίκηση πού παρουσιάζεται σαν εκπρόσωπος τοϋ ΚΚΕ από τό Σεπτέμβρη τοϋ 1940. Είχα δεχτεί την πολιτική μόνο συνεργασία μέ την Προσωρινή Διοίκηση (παρά τους σοβαρούς δισταγμούς μου), γιατί είχα εμπιστευθεί α ένα παλιό σύντροφο να καθαρίσει τό ΚΚΕ από τη χαφιεδική σφηκοφωλιά τοϋ Μάθεση – Παπαγιάννη.
    ‘Από τήν πρώτη στιγμή είχα παρατηρήσει σοβαρά λάθη στην πολιτική γραμμή της Προσωρινής Διοίκησης, που αυτή παρά τις υποδείξεις μου αρνήθηκε να τα διορθώσει, όπως δεν δέχτηκε και άλλες υποδείξεις μου. Ή βασική, όμως, διαφωνία μας, που θ’ αναφέρω πιο κάτω, με αναγκάζει να μιλήσω ανοιχτά. Το γράμμα μου πού δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες στις 2 του Νοέμβρη 1940 αποβλέπει ατά παρακάτω: 1) Να δώσει έγκυρη ενιαία κατεύθυνση στους κομμουνιστές όλης της χώρας. 2) Να κινητοποιήσει το λαό στην αντιφασιστική εξόρμηση για την εθνική ανεξαρτησία και λευτεριά. 3) Νά αποκαταστήσει ατό εσωτερικό τις λαϊκές ελευθερίες, μιά λαϊκή άντι-πλουτοκρατική πολιτική. 4) Νά κάμει τον πόλεμο εθνικό αντιφασιστικό, άντιϊμπεριαλιαστικό με βασικό και μοναδικό σκοπό τήν εξασφάλιση τής εθνικής μας ανεξαρτησίας, τής ειρήνης και ουδετερότητας μας, έξω από τον γενικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Αυτό θά μπορούσαμε νά το πετύχουμε ΜΟΝΟ μ έναν ΟΛΟΠΛΕΥΡΟ προσανατολισμό στην Ε.Σ.Σ.Δ. και με μιά ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ βαλκανική συνεργασία. Ό Μεταξάς από τήν πρώτη στιγμή έκανε το αντίθετο, έκανε πόλεμο φασιστικό, ΚΑΤΑΚΤΗΤΙΚΟ πόλεμο. Ένώ, αφού διώξαμε τους Ιταλούς από τήν Ελλάδα, βασική προσπάθεια μας έπρεπε νά είναι νά κάνουμε μιά ξεχωριστή, έντιμη και δίχως παραχωρήσεις έλληνοϊταλική ειρήνη, πράγμα πού μπορούσε νά γίνει με τή ΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ της Ε.Σ.Σ.Δ., ή μοναρχοφασιστική δικτατορία συνέχισε τον πόλεμο γιά λογαριασμό, όχι τοϋ λαού τής Ελλάδας, μά τής πλουτοκρατίας και τοϋ αγγλικού ιμπεριαλισμού. Μετά το διώξιμο δε των Ιταλών άπό τήν Ελλάδα, το αίμα των φαντάρων μας χύνεται άδικα, σήμερα δε ό εγγλέζικος ιμπεριαλισμός εισπράττει σε αίμα των παιδιών της Ελλάδας, τους τόκους των κεφαλαίων πού διέθεσε το 1935-36 γιά την παλινόρθωση τοϋ Γεωργίου και την εγκαθίδρυση της μοναρχοφασιστικής δικτατορίας τοϋ Μεταξά. Άφοϋ δέ ό Μεταξάς αρνιέται να αποκαταστήσει τις ελευθερίες τοϋ λαοϋ, να εξασφαλίσει την ειρήνη της Ελλάδας και κάνει πόλεμο ΚΑΤΑΚΤΗΤΙΚΟ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ, πού όλα τον τα βάρη τα πληρώνει ό λαός, παραμένει (ό Μεταξάς) κύριος εχθρός τον λαοϋ και της χώρας. Ή ανατροπή του είναι το πιο άμεσο και ζωτικό συμφέρον τοϋ λαοϋ μας. Λαός και στρατός πρέπει να πάρουν στα χέρια τους τη διαχείριση της χώρας και τοϋ πολέμου με σκοπό ΕΙΡΗΝΗ, εθνική ανεξαρτησία, εσωτερικό αντιφασιστικό, άντιπλουτοκρατικό λαϊκό καθεστώς, ΟΛΟΠΛΕΥΡΗ προσέγγιση προς την Ε.Σ.Σ.Δ. και βαλκανική συνεργασία με βάση την ειρηνική λύση των έσωβαλκανικών διαφορών. Όλες τις απόψεις μου αυτές τις ανέπτυξα σε ένα ανοιχτό γράμμα και ένα σχέδιο απόφασης πού στις 22-11-1940 έστειλα στην Προσωρινή Διοίκηση. Αυτή αρνήθηκε να δεχτεί και να δημοσιεύσει αναπτύσσοντας μια καθαρά σοσιαλπατριωτική επιχειρηματολογία πού έχει αυτή τή βάση: Ό πόλεμος της Ελλάδας εναντίον της Ιταλίας στην Αλβανία είναι παρόμοιος με τον πόλεμο της Ε.Σ.Σ.Δ. – Φιλλανδίας και ότι ό Μεταξάς είναι ό πρωτεργάτης στον παγκόσμιο αντιφασιστικό αγώνα. Ή Προσωρινή Διοίκηση θέλει να υποδουλώσει ολοκληρωτικά το ΚΚΕ στην μοναρχοφασιστική δικτατορία αντί νά οργανώσει την ανατροπή της. Έτσι ή Προσωρινή Διοίκηση και τό ανοιχτό γράμμα μου της 2-11-1940 (πού ακέραια την ευθύνη του την έχω εγώ μπροστά στο ΚΚΕ και στην Κ.Δ.) τό καταντά ένα καθαρό σοσιαλπατριωτικό ντοκουμέντο πού πάει να λερώοει την τιμή τοϋ ΚΚΕ. Αυτή είναι ή διαφωνία μου και ή στάση της Προσωρινής Διοίκησης. “Ετσι, πίσω άπό τή στάση αυτή καθαρίζει ολότελα και τοϋτο: Ότι ή Προσωρινή Διοίκηση είναι δημιούργημα και όργανο τοϋ Μανιαδακη και ότι ό Γιάννης Μιχαηλίδης, Ψηλός, Κατσαναίβης, Κάμος πρόδωσε την εντολή που είχε να καθαρίσει το ΚΚΕ άπό τή σπείρα τοϋ Μάθεση, πουλήθηκε ατή μοναρχοφασιστική δικτατορία. Ύστερα άπό όλα αυτά, ή στάση όλων των μελών και στελεχών οργανώσεων τοϋ ΚΚΕ και τής ΟΚΝΕ μέσα στή χώρα και το μέτωπο πρέπει νά είναι αύτη: Ό λαός τής Ελλάδας υπερασπίζει στον πόλεμο αυτό μόνον την εθνική του ανεξαρτησία. Είνε ξένος ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο Άγγλίας-Γερμανίας και Σία. Θέλει χωριστή, έντιμη, άμεση ειρήνη με τή ΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ τής Ε.Σ.Σ.Α. Αναγνωρίζει την αρχή τής αυτοδιάθεσης μέχρις αποχωρισμού για όλους. Θέλει την ελευθερία του, τή δουλειά του, την επικράτηση τής θέλησης του πού τοϋ πνίγει ό Μεταξάς. Εξωτερική ΣΥΜΜΑΧΙΑ με την Ε.Σ.Σ.Δ. και ΑΛΗΘΙΝΗ βαλκανική συνεννόηση. Οι λαοί και φαντάροι τής Ελλάδας και Ιταλίας δεν είναι ΕΧΘΡΟΙ μα ΑΔΕΡΦΙΑ και ή συναδέλφωση τους ατό μέτωπο θα σταματήσει τον πόλεμο πού κάνουν οι εκμεταλλευτές κεφαλαιοκράτες του. Γιά νά γίνουν όλα αυτά, λαός και στρατός πρέπει νά ανατρέψουν τή μοναρχοφασιστική δικτατορία τοϋ Μεταξά πού είνε ό κύριος και βασικός εχθρός τους και νά εγκαθιδρύσουν τή λαϊκή αντιφασιστική κυβέρνηση. Γιά νά μπορεί ένας λαός νά κρατεί την εθνική λευτεριά, πρέπει νά είναι και εσωτερικά λεύτερος. Λαός εσωτερικά σκλάβος δεν Θάνε άξιος νά κρατήσει και την εθνική του ανεξαρτησία και κάθε νίκη τοϋ εσωτερικού του τυράννου θα δυναμώνει τη σκλαβιά του.
    Αυτός είναι σήμερα ό δρόμος τοϋ ΚΚΕ. Κάθε μέλος-στέλεχος οργάνωσης αύτη τη γραμμή πρέπει να μπάσει στις μάζες και οργανώνοντας τες γύρω απ αυτή, να την ΕΠΙΒΑΛΕΙ νικηφόρα. Ακόμα μην ξεχνάτε ούτε στιγμή τους φυλακισμένους και εξόριστους μας. Στήν Κέρκυρα κάθε στιγμή ή ζωή των καλυτέρων παιδιών μας, Νεφελούδη, Σιάντου, Παρτσαλίδη και τόσων άλλων, είναι σε άμεσο κίνδυνο άπό το μαχαίρι τοϋ Μεταξά και τις μπότες τοϋ Μουσσολίνι. Έγώ είμαι γερός και καλά. “ΟΛΗ μου ή ΣΚΕΨΗ και ή ΚΑΡΔΙΑ μου είναι στό Κ Ο Μ Μ Α , όπως και ή ΖΩΗ μου είναι ΔΟΣΜΕΝΗ σ αυτό.
    Ζήτω το ΚΚΕ! Ζήτω ή Κ.Δ.!
    Αθήνα, κρατητήρια Γενικής Ασφαλείας. 15-1-1941

    Γεια χαρά
    ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ»
    ———————————————————————————————

    3. ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

    «ΕΔΩΣΑΝ τη ΖΩΗ τους για κάτι που αποδείχτηκε ΑΠΑΤΗ»

    Συνέντευξη στην ΟΛΓΑ ΜΠΑΚΟΜΑΡΟΥ

    Τον Νίκο Μπελογιάννη τον γνώρισα επ’ ευκαιρία της συνέντευξης που είχα κάνει με τη μητέρα του, την Ελλη Παππά, πριν από περίπου έναν χρόνο, και με είχε εντυπωσιάσει με το χιούμορ και τον αιχμηρό τρόπο που εξέφραζε τις απόψεις του.

    Νίκος Μπελογιάννης: «Ο υπαρκτός σοσιαλισμός να μας λείπει. Το θέμα είναι ο επαναπροσδιορισμός της Αριστεράς και των ρόλων της σήμερα παγκοσμίως, με πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις την Ισπανία και τις χώρες της Ν. Αμερικής»
    Παράπλευρος μύθος τριών διαφορετικού διαμετρήματος μύθων του δεύτερου ημίσεος του 20ού αιώνα, της Ελλης, του πατέρα του Νίκου Μπελογιάννη και της θείας του Διδώς Σωτηρίου, ή στη σκιά τους, για μένα ήταν πάντα ένα πρόσωπο με στοιχεία μιας τραγικότητας. Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος που ήθελα να συνομιλήσω μαζί του, και έγινε προχθές, με την ευκαιρία της επανέκδοσης μιας σειράς βιβλίων των τριών αυτών ανιόντων του, υπόθεση στην οποία τον τελευταίο καιρό είναι αφιερωμένος:

    ** Της Ελλης Παππά, «Ο Λένιν χωρίς λογοκρισία και εκτός μαυσωλείου» και «Μύθος και ιδεολογία στη ρωσική επανάσταση», από τις εκδόσεις «Αγρα», και «Ο Πλάτωνας στην εποχή μας», από τον «Κέδρο».

    * Του Νίκου Μπελογιάννη, από την «Αγρα» επίσης, τα μοναδικά δύο βιβλία που είχε γράψει, «Οι βυζαντινές ρίζες της νεοελληνικής λογοτεχνίας» και «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα», που τις μήτρες των χειρογράφων και το καθαρογράψιμό τους τα προσέφερε στον γιο ο συνάδελφός του, μεταλλειολόγος Αλέκος Κωνσταντόπουλος -«η οικογένειά του τα φύλαγε από το 1946, όταν της τα εμπιστεύτηκε ο πατέρας μου και βγήκε στο βουνό, ο συνάδελφος μού τα παρέδωσε σε ένα μπουγατσάδικο της Θεσσαλονίκης, μέσα στο ίδιο κουτί παπουτσιών της δεκαετίας του ’40 που τα είχε βάλει εκείνος, δεμένο με τον ίδιο σπάγγο”.

    * Και της Διδώς Σωτηρίου τρία εντελώς άγνωστα βιβλία, από τον «Κέδρο» -«τα χειρόγραφα του ενός από αυτά, για τη “Διεθνή πολιτική σκηνή στην έναρξη του ψυχρού πολέμου ’45-’47″, η Διδώ τα είχε κρύψει στα σοβατεπιά του διαμερίσματός της, όταν μια ισχυρά εθνικόφρων συγκάτοικος κυρία την εξεδίωξε από εκεί· και βρέθηκαν το ’95, όταν το διαμέρισμα που η θεία μου είχε δωρίσει στην Εταιρία Ελλήνων Συγγραφέων ανακαινίστηκε», μου λέει ο Νίκος.

    Είμαστε καθισμένοι στο σαλόνι, η Ελλη λείπει, το φως μπαίνει πλούσιο από τις μπαλκονόπορτες του διαμερίσματός τους στου Ζωγράφου, με το σκυλί τους, τη Βιόλα, να μπαινοβγαίνει, με τα παλιά έπιπλα, τα βιβλία, τους πίνακες -ανάμεσα τους, το σκίτσο που φιλοτέχνησε για τον «άνθρωπο με το γαρύφαλλο» ο Πικάσο- ενθυμήματα, παλιές φωτογραφίες.

    Πώς αντέξατε, αλήθεια, το βάρος αυτών των μύθων;

    «Ωρες ώρες, ένιωθα να με συνθλίβει. Ο πατέρας μου, για παράδειγμα, έδωσε τη ζωή του για έναν ορισμένο σκοπό, που τον έκανε σύμβολο, όμως άσχετα με αυτό, κατέληξε να έχει ΔΩΣΕΙ τη ΖΩΗ του για τον Ζαχαριάδη και τον Στάλιν· γιατί αυτοί ΚΑΠΗΛΕΥΤΗΚΑΝ τη ΘΥΣΙΑ του. Και σκεφτείτε τώρα εμένα, να μου λένε διάφοροι, ώς τη δεκατετία του ’80, “παιδάκι μου, να γίνεις σαν τον πατέρα σου και να τον ξεπεράσεις”. Δηλαδή, στα δικά τους μυαλά, να ΔΩΣΩ τη ΖΩΗ μου για τον Μπρέζνιεφ και τον Φλωράκη και πιο πριν για τον Κολιγιάννη. Η πολλώ μάλλον, που σήμερα θα έφτανε τα ΟΡΙΑ του ΚΩΜΙΚΟΥ, για την Αλέκα. ΘΑ ΔΙΝΑΤΕ ΕΣΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΕΚΑ;»

    Πώς αντιδρούσατε σ’ αυτές τις παραινέσεις;

    «Καταλάβα ότι για να μην συνθλιβείς, πρέπει να κάνεις κάτι δικό σου· αλλιώς γίνεσαι ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ … Ετσι, από την Α’ Γυμνασίου άρχισα να αισθάνομαι την ανάγκη να αποστασιοποιηθώ, ξεκίνησα να διαβάζω Χημεία μετά μανίας, πήγα στο Πολυτεχνείο, έγινα χημικός μηχανικός… Βέβαια, η πολιτική ήταν στο περιβάλλον μου, στη ζωή μου, από παιδάκι με πήγαιναν στα γραφεία της ΕΔΑ όταν δεν είχαν πού να με αφήσουν… Στο σπίτι άκουγα συζητήσεις, εν πολλοίς άκρως αντιηρωικές, όπως για τη διαγραφή της Διδώς από τον Ζαχαριάδη…».

    Μεγαλώσατε με τη Διδώ, ήταν, κατά κάποιον τρόπο, ένα υποκατάστατο μητέρας για σας…

    «Ναι, και κοντά της μπορώ να πω ότι ήταν καλά τα παιδικά μου χρόνια, όσο μπορούσαν να είναι, καθώς τα βιώναμε μες στο φόβο, της Ασφάλειας προπαντός· και παρότι -καθώς δεν ήταν ποτέ στα σχέδιά της να κάνει παιδί, της ήρθε ουρανοκατέβατο- με μεγάλωνε κατααγχωμένη εάν κάνει το “σωστό”. Θυμάμαι τα ξένοιαστα καλοκαίρια της δεκαετίας του ’60, που τα περνούσαμε στην Αίγινα, όπου νοίκιαζε ένα δωμάτιο για να γράφει, κι αυτό ισοδυναμούσε με 8 ώρες θάλασσα και 4 ώρες ποδήλατο για μένα».

    Από τις φυλακές, όπου γεννηθήκατε και ζήσατε ώς τα 3 χρόνια σας, τι θυμάστε;

    «Τίποτα. Μόνο το σφύριγμα του τρένου, που περνούσε δίπλα… Από κει και πέρα, απ’ όταν η Διδώ με πηγαινόφερνε στις φυλακές Αβέρωφ για να δω τη μητέρα μου, θυμάμαι τις φυλακίνες, που πολλές ήταν καλόγριες, και τις άλλες κρατούμενες, κάποιες τις συμπαθούσα πολύ και κάποιες άλλες μου ήταν απεχθείς…».

    Η μητέρα σας κρατούμενη, τι συναισθήματα σας προξενούσε;

    «Οργή οπωσδήποτε για την αδικία. Αλλά είχα την προσδοκία ότι μπορεί να υπάρχει και καλύτερο μέλλον. Για τον πατέρα μου δεν είχα βέβαια δική μου εικόνα. Αλλά μου μιλούσαν όλοι γι’ αυτόν, εξαρχής. Η γιαγιά μου, κάθε φορά που ερχόταν στην Αθήνα από το Λεβίδι, η Ελλη, η Διδώ, πιο προσγειωμένα εκείνη για να μην συνθλιβώ».

    Παύοντας να είστε παιδί, σήμερα, τι θα λέγατε ότι προσέφερε ο Μπελογιάννης σε αυτόν τον τόπο;

    «Μια ανιδιοτελή θυσία, που για τους πολλούς ήταν παράδειγμα, και για άλλους, σε ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ επίπεδο, αντικείμενο ΚΑΠΗΛΕΙΑΣ. Δεν ήταν ΜΟΝΟΝ ο πατέρας μου όμως· μια ΓΕΝΙΑ ΕΔΩΣΕ τη ΖΩΗ της για κάτι που η ίδια θεωρούσε το άπαν, και που βέβαια τελικά αυτό το άπαν, ο υπαρκτός σοσιαλισμός δηλαδή, αποδείχτηκε η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΑΤΗ του 20ού αιώνα… Και μπορεί μεν εκείνος να πήγε τελικά με τον 375 περί κατασκοπίας, ξέρετε όμως πόσοι πήγαν στο απόσπασμα με τον 509, ως υποστηρικτές ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ τμήματος της επικρατείας, εν προκειμένω της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ;»

    Πώς μπορούσαν να το υποστηρίζουν αυτό;

    «Ηταν η ΓΡΑΜΜΗ Ζαχαριάδη περί ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ κράτους, και ΕΠΡΕΠΕ ΟΛΟΙ να βγαίνουν και να την ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ. Ηταν γραμμή της 3ης Διεθνούς, Στάλιν, Δημητρόφ, Τίτο – πώς προέκυψε η Μακεντονίγια απ’ τον Τίτο; Το ΚΚΕ, που θεωρεί τον εαυτό του γενικό κληρονόμο, θεωρεί ότι κληρονομεί και αυτό το βάρος σε σχέση με τον Ζαχαριάδη και το Μακεδονικό και τον 509;»

    Πού θέλετε να καταλήξετε;

    «Εχει αρθρώσει καθόλου ΛΕΞΗ το ΚΚΕ για το Σκοπιανό, πέρα από τη Λιάνα, που είναι σε άλλο μήκος κύματος; ΒΓΑΛΤΕ τα ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ σας».

    Εσείς, παρ’ όλα αυτά, δεν αισθανθήκατε ποτέ να …κινδυνεύετε απ’ τις «σειρήνες της πολιτικής»;

    «Οχι. Απλώς με τη Μεταπολίτευση βρέθηκα στον “Ρήγα”, κυρίως γιατί η ΚΝΕ είχε τη θλιβερότερη παρουσία στη σχολή όπου φοιτούσα… Είχα κυρίως την ευθύνη του “Θούριου”, εκεί γνωρίσαμε και συνεργαστήκαμε οι νεότεροι με φυσιογνωμίες του χώρου, όπως π.χ. ο Μανόλης Αναγνωστάκης, ο Μίμης Δεσποτίδης, που βοήθησαν να γίνουμε κι εμείς πιο εικονοκλαστικοί, δηλαδή να μην έχουμε είδωλα. Μετά, είχα για ένα διάστημα την ευθύνη της οργάνωσης των καλλιτεχνών, ήμουν κατά κάποιον τρόπο ο Ζντάνοφ του κόμματος. Ως το ’84, περίπου, οπότε απενεργοποιήθηκα οικειοθελώς».

    Για ποιον λόγο;

    «Γιατί είχε πλέον ΠΑΡΑΚΜΑΣΕΙ η πολιτική στην Ελλάδα και είχε κυριαρχήσει απ’ άκρου σ’ άκρον το ΠΑΣΟΚ. Δεν υπήρχε πια ΕΛΠΙΔΑ να γίνει κάτι ΣΟΒΑΡΟ, η χώρα φαινόταν ότι ΠΑΕΙ ΚΑΤΑ ΔΙΑΟΛΟΥ. Οσοι μπορούσαν να το δουν, το βλέπανε».

    Εργαζόσασταν τότε στο υπουργείο Πολιτισμού.

    «Ναι, ήμουν προϊστάμενος στο Κέντρο Λίθου, που αναλάμβανε τη συντήρηση των μνημείων και των αρχαιολογικών χώρων και με την ιδιότητα αυτή είχα διατρέξει απ’ άκρου σ’ άκρον την Ελλάδα. Ως το 2000, οπότε συνταξιοδοτήθηκα, διότι ήταν πέρα από την αντοχή μου, την ψυχική και σωματική, η κατάσταση εκεί. Με τη φουλ έλευση της Ολυμπιάδας, το υπουργείο έγινε ΥΠΕΧΩΔΕ, με εργολάβους και όλα τα παρεπόμενα».

    Να υποθέσω ότι ήσασταν, ούτως ή άλλως, κατά της διεξαγωγής της στην Αθήνα;

    «Φυσικά, και όσοι ήταν κατά, και τους έλεγαν εθνοπροδότες, όλο και πιο πολύ δικαιώνονται, γιατί αποδείχτηκε ότι όλο αυτό δεν ήταν παρά μπετόν, μίζες και ντόπα. Αποδεικνύεται κι αυτές τις μέρες, με το ρεζιλίκι της ντριμ τιμ μας, όλα, αυτοί που έφεραν τα μετάλλια μια φούσκα ήταν. Και 13 δισ. ευρώ πετάχτηκαν στο νερό. Για την ελληνική οικονομία, η Ολυμπιάδα ήταν καταστροφική όσο ο πόλεμος του Ιράκ για την αμερικανική, που καταρρέει γιατί πέταξαν 5 τρισ. δολάρια στην έρημο. Αυτήν πληρώνουμε τώρα, θα το πληρώνουν πέντε γενιές, ήδη η γενιά των 600 ευρώ είναι η πρώτη που ζει χειρότερα από την προηγούμενη, μεταπολεμικά. Μόνον οι κατά Καραμανλή νταβατζήδες βγήκαν κερδισμένοι».

    Μπορούμε να πούμε ότι σήμερα είστε ένας απλός παρατηρητής των πραγμάτων;

    «Είμαι ένας ενεργός πολίτης και ένα υπερπληροφορημένο άτομο· κυρίως από το Ιντερνετ, όχι από την τηλεόραση, που πρέπει να έχεις φοβερό φίλτρο για να μην κρατήσεις τα σκουπίδια της. Αρνούμαι να δώ “παράθυρα” – αν είναι για “παράθυρο” προτιμώ από τον Αδωνι Γεωργιάδη την Αντζελα Δημητρίου, για να γελάσω τουλάχιστον».

    Λοιπόν, τι βλέπετε στην πολιτική σκηνή μας; Σε σχέση με την Αριστερά πρώτα πρώτα.

    «Το τοπίο στην Αριστερά είναι τελείως άλλο, σε σύγκριση ακόμα και με το περσινό τέτοιον καιρό».

    Φωτεινότερο;

    Σίγουρα. Κάθε τι που δίνει χαμηλότερα το ΚΚΕ -το οποίο θεωρώ το ΤΖΟΥΡΑΣΙΚ ΠΑΡΚ της πολιτικής και βασικό φορέα σκοταδισμού- και ψηλότερα την ανανεωτική ριζοσπαστική Αριστερά, είναι φωτεινότερο. Το πρόβλημα είναι αν ο ΣΥΝ μπορεί να αφομοιώσει αυτή την ξαφνική εισροή κόσμου».

    Την οποία εσείς πού την αποδίδετε;

    «Στη ΦΘΟΡΑ κυρίως του ΠΑΣΟΚ, το οποίο το 2000 έριξαν όλοι αυτοί που σκέφτονται όπως εγώ ας πούμε, και δεν άντεχαν πια αυτή την ΚΑΤΑΝΤΙΑ – όλη η πολιτική να είναι ΜΙΖΑ και ΜΠΕΤΟΝ. Το 2007 το μαύρισαν και τα λαμόγια του, μάθανε πώς να τρώνε από τη Ν.Δ. Η ελληνική κοινωνία δεν το χρειαζόταν πλέον το ΠΑΣΟΚ. Ούτε το χρειάζεται. Αρκετά ώς εδώ».

    Ο κ. Γιώργος Παπανδρέου τι ρόλο έπαιξε ως προς αυτό;

    «Παραήταν ΛΑΙΤ ο Γιωργάκης. Ποιος να εμπνευστεί από τον Γιωργάκη και γιατί; Πέραν τού ότι κουβαλούσε όλες τις αμαρτίες των προκατόχων του».

    Θα ήταν νομίζετε επαρκέστερος ο κ. Βενιζέλος;

    «Θα σας πω ένα ανέκδοτο που κυκλοφόρησε όταν ήταν στο φόρτε της η κούρσα για τη διαδοχή: Οτι στο ΠΑΣΟΚ έχουν να διαλέξουν ανάμεσα σε έναν ΑΝΙΚΑΝΟ για οτιδήποτε και έναν ΙΚΑΝΟ για ΟΛΑ».

    Και όλη αυτή η προσπάθεια ή το «σενάριο» της συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ;

    «Θα ήταν ΞΕΠΛΥΜΑ στο ΠΑΣΟΚ, και δεν έχει κανένα λόγο ο ΣΥΝ -που έχει δεσμευτεί και στο Συνέδριό του ώς προς αυτό- να φθαρεί συνεργαζόμενος με το ΠΑΣΟΚ, απλώς για να γίνει ΔΕΚΑΝΙΚΙ των λαμογίων. Διότι, πέραν του ότι είναι θέμα αρχής, και ψυχρά υπολογιστικά αν τα βάλεις κάτω, το δεύτερο και το τρίτο κόμμα ούτε με το παρόν εκλογικό σύστημα ούτε με το επόμενο μπορούν να πάρουν πλειοψηφία».

    Το άλλο «σενάριο» μιλάει για συνένωση όλων των αριστερών δυνάμεων, του ΚΚΕ συμπεριλαμβανομένου…

    «Εγώ ούτε θέλω συνεργασία με το ΚΚΕ ούτε έχει νόημα να γίνει. Δεν θα άντεχα να ξαναδώ τα αίσχη του ’92, όταν αποχώρησε από τον ενιαίο τότε ΣΥΝ με τον γνωστό τρόπο Αλέκα… Ο ΣΥΝ, που μοιάζει τώρα να έχει πιάσει ένα όριο, δεν έχει νόημα να ανεβεί άλλο στα γκάλοπ και να καμαρώνει γι’ αυτό. Πρέπει να κατοχυρώσει τα κεκτημένα ώς τις επόμενες εκλογές».

    Με ποιον τρόπο; Θεωρείτε ότι ο κ. Τσίπρας μπορεί να διαχειριστεί και να ανταποκριθεί με επιτυχία στις προσδοκίες όσον αφορά αυτά τα κεκτημένα;

    «Ναι. Ο Τσίπρας -που ήταν μεγάλο ρίσκο για τον Αλαβάνο να τον ρίξει στα βαθιά- έχει στοιχεία από Ομπάμα. Φέρνει κάτι καινούριο, δηλαδή δεν είναι φθαρμένος, όπως και όλη αυτή η γενιά που δεν πρόλαβε την εποχή που το ΠΑΣΟΚ ήταν αριστερό κόμμα. Για να θυμηθούμε και την κυρία Διαμαντοπουλου, που είπε ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν αριστερό πριν γεννηθεί ο Τσίπρας. Θα έπρεπε να βγει και να της απαντήσει ο Τσίπρας “λυπάμαι που η γενιά μου δεν πρόλαβε αυτή την εποχή του ΠΑΣΟΚ, όπως λυπάμαι που δεν προλάβαμε και την εποχή που η σισιλιάνικη μαφία ήταν αντιστασιακή οργάνωση κατά των Ισπανών κατακτητών”… Ωραία, το ΠΑΣΟΚ ήταν κάποτε αριστερό κόμμα. Και λοιπόν»;

    Και …λοιπόν, πού καταλήγουμε για τον ΣΥΝ;

    «Ας ξεκαθαρίσει πρώτα το πολιτικό τοπίο, γιατί βρισκόμαστε σε φάση ανακατάταξης, και μετά βλέπουμε τις συνεργασίες. Ούτε εκλογές πλησιάζουν ούτε έχουμε καμιά πρεμούρα. Αφήστε τώρα τον Κωστάκη να βγάζει τα κάστανα απ’ τη φωτιά».

    Ποια είναι η εκτίμηση σας για τον κ. Καραμανλή;

    «Τηρουμένων των αναλογιών, πάλι καλά. Τα άγρια οικονομικά μέτρα που εφαρμόζει είναι αυτά που εφαρμόζονται διεθνώς από τον νεοφιλελευθερισμό. Δεν μπορούσε να το παίξει σοσιαλδημοκράτης αυτός».

    Και ο χειρισμός του «Σκοπιανού»;

    «Οπως τα είχανε κάνει 15 χρόνια οι προηγούμενοι, πάλι καλά. Ούτε του παπά να μην το λέμε γι’ αυτή την εξέλιξη».

    Ορισμένοι επιμένουν ακόμα ότι η λέξη Μακεδονία πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία από την ονομασία…

    «Αυτό ξεχάστε το, το έχουμε χάσει το παιχνίδι. Χάθηκε το ’91-’93, με την πολιτική Μητσοτάκη-Σαμαρά, που έκανε όλη την Ελλάδα να συμπεριφέρεται σαν υστερικιά γεροντοκόρη που ζει στο νεοκλασικό των παπούδων της και όταν βλέπει τον ποντικό μπροστά της, αντί να φέρει τη σκούπα ή τον γάτο, ανεβαίνει σε μια καρέκλα και φωνάζει “βοήθεια, ποντικός”… Ο Παπανδρέου στη συνέχεια, άλλο που δεν ήθελε να παραλάβει τέτοια καιροσκοπική πολιτική και να την εκμεταλλεύεται προς όφελος του, ώσπου τα Σκόπια έγιναν αμερικανικό προτεκτοράτο…».

    Φοβάστε τον αλυτρωτισμό των Σκοπίων;

    «Ενα κράτος μεγάλο όσο η Στερεά Ελλάδα, δεν θα μπορούσε να είναι επικίνδυνο για την Ελλάδα. Αλλά ένα κράτος τόσο μικρό, με τον Μπους από πίσω είναι άκρως ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ».

    Την επιτυχία μας στην παρούσα φάση πού την πιστώνετε;

    «Στην έξυπνη ενεργειακή πολιτική. Στο ότι παίξανε το χαρτί ΠΟΥΤΙΝ. Οπως ακριβώς και η Γερμανία, η Γαλλία και η Ιταλία, που και τώρα είπανε στον Μπους “δεν θα χαλάσουμε εμείς τη σχέση μας με τη Ρωσία για τα μούτρα σου”».

    Για τον Μπους τι θα λέγατε;

    «Οι Ντάλτον πλανητάρχες. Μια συμμορία αιμοβόρων κρετίνων στην εξουσία, διψασμένων για πετρέλαιο και για αίμα. Που, ευτυχώς, εξευτέλισε αυτή την τρισάθλια φασιστική ιδεολογία του αμερικανικού ονείρου και του νεοσυντηρητισμού, τους τίναξε την οικονομία στον αέρα, έκανε την Αμερική μισητή και διεθνώς, τόσο που θα τρομάξει να ξαναφτιάξει εικόνα…».

    Οπότε;

    «Πηγαίνουμε σε ένα πολυπολικό σύστημα, με δύο καπιταλιστικούς πόλους, την Αμερική και τη Ρωσία, και τον πόλο του πιο άγριου καπιταλισμού σε συνδυασμό με τον πιο άγριο υπαρκτό σοσιαλισμό, την Κίνα, που αν επικρατήσει θα νοσταλγούμε τον Μπους. Και φυσικά είναι και ο μεγάλος ανερχόμενος τώρα ιδεολογικός πόλος του Ισλάμ, με κέντρο την Περσία».

    Μπορείτε σε σχέση με αυτά να κάνετε κάποια …προφητεία;

    «Αν πίστευα, θα έλεγα ο Θεός να βάλει το χέρι του. Επειδή δεν πιστεύω λέω πάμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα».

    Μπορεί ο σοσιαλισμός να είναι η ελπίδα;

    «Οχι ο υπαρκτός πάντως, ΝΑ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ. Το θέμα είναι ο επαναπροσδιορισμός της Αριστεράς και των ρόλων της σήμερα παγκοσμίως, με πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις την Ισπανία και τις χώρες της Ν. Αμερικής».

    Αναρωτιέμαι πώς αισθάνεστε όταν δεν παρατηρείτε τον κόσμο, όταν κλείνετε τα βιβλία και κάθεστε μόνος εδώ πέρα, με όλα αυτά τα ενθυμήματα γύρω γύρω…

    «Μνήμες σίγουρα υπάρχουν. Αλλα έχω εξοικειωθεί απόλυτα στο να ζω με αυτές».

    Σκέφτεστε καμιά φορά ότι θα ήταν ίσως καλύτερα να ήσασταν παιδί απλών, «ανώνυμων» ανθρώπων;

    «Ναι, αλλά δεν ξέρω αν αυτό θα ήταν καλύτερο ή χειρότερο για μένα. Ξέρω όμως ότι, έστω και με κάποιες αβαρίες στο ψυχικό μέρος, βγήκα κερδισμένος ψυχικά και πνευματικά μέσα απ’ τη ζωή που έκανα». *

    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 12/04/2008
    ———————————————————————————————

    Την Πέμπτη 13 Σεπτεμβρίου, η δωρεάν διανεμόμενη εφημερίδα «Athen΄s Voice» δημοσίευσε μία συγκλονιστική δισέλιδη συνέντευξη του 55χρονου σήμερα κ. Νίκου Μπελογιάννη, γιου του θρυλικού κομμουνιστή ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ και της κορυφαίας Ελληνίδας κομουνίστριας Έλλης Παππά, αδελφής της Διδώς Σωτηρίου που έγραψε τα «Ματωμένα Χώματα», τα οποία θα μοιράσει από εφέτος στα σχολεία ο Κώστας Καραμανλής. Σημειωτέον ότι η «Athen΄s Voice» είναι Αριστερότατη εφημερίδα και είναι απορίας άξιον πώς αποφάσισε να δημοσιεύσει αυτή την αποκαλυπτική συνέντευξη του γιου του Μπελογιάννη, που αποτελεί ένα ισχυρότατο χαστούκι σε όλους τους κάθε λογής θιασώτες του Μαρξισμού – Λενινισμού. Εξυπακούεται ότι καμιά από τις μεγάλες «δημοκρατικές εφημερίδες» δεν έκανε την παραμικρή μνεία σε αυτή την ιστορική συνέντευξη του Νίκου Μπελογιάννη Τζούνιορ, τον οποίο μας κρύβουν επί μισό αιώνα οι Αριστεροί διαφωτιστές μας για να μην ξυπνήσουμε από τον ύπνο και τους αρπάξουμε την κουτάλα με την οποία καταβροχθίζουν τον Δημόσιο Πλούτο, διότι τάχα στα νιάτα τους υπήρξαν «Αγωνιστές της Αριστεράς» και ταλαιπωρήθηκαν από την κακή Δεξιά…

    Όλη η Αριστερά απαιτούσε να γίνει «καλός κουκουές»
    Στην αποκαλυπτική του συνέντευξη «Athen΄s Voice», ο γεννημένος το 1952 κ. Νίκος Μπελογιάννης (η μαμά του Έλλη Παππά γλύτωσε την εκτέλεση γιατί ήταν έγκυος στις 30 Μαρτίου 1952 που τουφεκίστηκε ο πατήρ Μπελογιάννης και η παρέα του) εξηγεί αρχικά πως κατέληξε Δεξιός. Λίγο πριν εκτελεστεί, ο Μπελογιάννης είχε δώσει εντολή στην Έλλη Παππά να αναθρέψει το παιδί τους κατά τέτοιο τρόπο ώστε να γίνει «καλός κουκουές». Καθώς, όμως η Έλλη Παππά ήταν μονίμως φυλακισμένη μέχρι το 1974, την ανατροφή του ανέλαβε η κομουνίστρια θεία του Διδώ Σωτηρίου, που αργότερα έγινε διάσημη ως συγγραφέας των «Ματωμένων Χωμάτων». Η φουκαριάρα η Διδώ έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να δώσει στον μικρό μία αληθινή κομμουνιστική αγωγή, αλλά…
    Ας δώσουμε τον λόγο στον ίδιο τον κ. Νίκο Μπελογιάννη Τζούνιορ: «Η Διδώ προσπάθησε να παίξει τον ρόλο της μαμάς, αλλά ήταν υπεραγχωμένη με όλη την Αριστερά να κοιτάει αν με ανέτρεφε σωστά! Βεβαίως, «σωστά» με τα κριτήρια της Αριστεράς, εξ ου και με έτρεχε συνεχώς στην Σοβιετική Πρεσβεία. Καθοριστικό ρόλο ως προς την πολιτική μου διαπαιδαγώγηση δεν έπαιξε ο ηρωϊσμός των κομμουνιστών που πέθαναν, αλλά διαγραφή της από τον Ζαχαριάδη το 1948. Οι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ και ΓΕΛΟΙΕΣ συνθήκες με τις οποίες την διαγράψανε»!…

    Στην συνέχεια, ο Μπελογιάννης Τζούνιορ εξηγεί πώς άρχισε να σιχαίνεται τον Κομμουνισμό, ζώντας από κοντά τα ΑΙΣΧΗ της Σοβιετικής Ένωσης το 1968 με την ΕΙΣΒΟΛΗ στην Τσεχολοβακία και την διάσπαση του ΚΚΕ με τα ΑΛΛΗΛΟΡΟΥΦΙΑΝΕΜΑΤΑ των συντρόφων. Ιδιαίτερα τον ενοχλούσε – όπως λέει – ότι όλη η Σταλινική Αριστερά είχε πέσει πάνω του και του έλεγε: «Παιδάκι μου να γίνεις σαν τον πατέρα σου και να τον ξεπεράσεις». Και σχολιάζει στην «Athen΄s Voice» ο κ. Νίκος Μπελογιάννης: «Τι σημαίνει να τον ξεπεράσω; Δηλαδή να πάω να σκοτωθώ, για να ΚΑΠΗΛΕΥΤΟΥΝ αυτοί το όνομα;»!!!

    Αμέσως μετά, ο Μπελογιάννης Τζούνιορ κάνει μια δήλωση που κανονικά θα έπρεπε να γίνει πρωτοσέλιδο σε όλες τις πατριωτικές εφημερίδες: «Στους Αριστερούς ΚΑΤΑΛΟΓΙΖΩ τον θάνατο του πατέρα μου, γιατί αν δεν ήταν ο Ζαχαριάδης, η Δεξιά δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα. ΑΥΤΟΣ τον έστειλε να σφαχτεί εδώ. Μετά την ήττα του 1949, ο Ζαχαριάδης ήθελε έναν ήρωα και έναν χαφιέ»…

    Η μεγαλύτερη απάτη του εικοστού αιώνα
    Σε ερώτηση της δημοσιογράφου Αγγελικής Μπιρμπίλη τι θα είχε απογίνει ο Μπελογιάννης αν ζούσε, ο Τζιούνιορ απαντά: «Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα είχε διαγραφεί. Για τα άλλα μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε»!…
    Αμέσως μετά, εξηγεί με απολαυστικές λεπτομέρειες πόσο ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΙ ήσαν οι Έλληνες κουκουέδες, που η σημερινή Αριστερή Προπαγάνδα μας παρουσιάζει ως τέρατα μορφώσεως: «Από τα Χριστούγεννα του ΄63 μέχρι την Δικτατορία πήγαινα κι εγώ συνεχώς στα γραφεία της ΕΔΑ, όπου άκουγα όλο τον κόσμο. Έβλεπα, λοιπόν, πως πολλοί στην ΕΔΑ ήταν ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΙ. Θυμάμαι ένα στέλεχος να λέει συνέχεια «παρρησία όλων» κι εγώ, παιδί της Έκτης Δημοτικού, την διόρθωνα: «Παρουσία», της έλεγα. Αλλά όλοι αυτό οι αγράμματοι έπρεπε να κυριαρχήσουν. Και όλο αυτό που έβλεπα, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην διαπαιδαγώγησή μου. Αναρωτιόμουν τι γυρεύει η Έλλη, που ήξερα ότι ήταν μορφωμένη, με όλους αυτούς τους αγράμματους»!…

    Σε ερώτηση, πώς αισθανόταν για την θυσία των γονιών του και των άλλων κομουνιστών που πέθαναν για να γίνει κομουνιστική η Ελλάδα, ο Μπελογιάννης Τζούνιορ απαντάει: «Το 1974 αναρωτιόμουν γιατί πήγαν και σκοτώθηκαν. Μετά το 1989 έλεγα: Για όνομα του Θεού, γι΄ αυτό το ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΗΜΑ θυσιάστηκαν;»!…
    Ρωτάει η δημοσιογράφος: «Μέσα στα μπουντρούμια της Δεξιάς, οι γονείς σας έζησαν έναν μοναδικό έρωτα που ζωντανεύει εξαίσια στα γράμματα της μητέρας σας που εκδόθηκαν πρόσφατα σε βιβλίο υπό τον τίτλο «Γράμματα στον γιο μου – Φυλακές Αβέρωφ, Καλλιθέας 1955-62». Τι μήνυμα είναι αυτό για σας;»
    ΑΠΑΝΤΗΣΗ του κ. Νίκου Μπελογιάννη που θα έπρεπε να διδάσκεται σε όλα τα ελληνικά σχολεία, αντί για το πανάθλιο βιβλίο της Ρεπούση: «Ήταν ένας μεγάλος έρωτας, αλλά από κει και πέρα γιατί πήγε και θυσιάστηκε; Για ένα πράγμα που αποδείχθηκε Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΑΤΗ του 20ού αιώνα; Αυτό ήτανε: Ο Υπαρκτός Σοσιαλισμός ήταν η Μεγαλύτερη Απάτη του 20ού Αιώνα»!…

    Πώς θα κάνετε το παιδί σας φανατικό χριστιανόπουλο
    Σε άλλο σημείο της συνεντεύξεως, ο Μπελογιάννης Τζούνιορ αποκαλύπτει ότι υπάρχουν πολλά σκοτεινά σημεία στην Υπόθεση Μπελογιάννη που θα ξεκαθαρίσουν μετά τον θάνατο της μητέρας του Έλλης Παππά. Τα έχει δώσει σε συμβολαιογράφο με εντολή να δοθούν στην δημοσιότητα μετά θάνατον. Άρα, λοιπόν, ας τρέμουν οι απατεώνες Αριστεροί που επί μισό αιώνα εκμεταλλεύονται την εκτέλεση Μπελογιάννη. Για να μην τα δίνει τώρα στην δημοσιότητα η Έλλη Παππά, σημαίνει ότι θίγουν το αγαπημένο της ΚΚΕ και όλη την… φιλική ιδεολογία του Μαρξισμού – Λενινισμού.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s